Column Arthur van Amerongen

Alleen ziekenhuispersoneel draagt wit ondergoed. En Francisco van Jole

Ik sta op de top van de Picota, een dwerg van 774 meter maar in de Algarve een grote jongen. 

Van pa kreeg ik mijn liefde voor de bergen mee. Met terugwerkende kracht, want voor een puber bomvol testosteron is niets zaaddodender dan een zomervakantie in Oostenrijk. Of nog erger: Zwitserland. 

Twee weken in een Gasthof in Grindelwald was de hel. Op de zeldzame dagen dat het niet regende en mistte in dat kutdorp, kon ik de Eiger zien. Pa was begoocheld door die Alpenreus en vooral door de noordwand, ook wel moordwand genoemd.

Mijn ouwe ging zelden naar de bioscoop maar zag The Eiger Sanction een keer of drie. Het is een thriller uit 1975 met Clint Eastwood als regisseur en hoofdrolspeler. De film, met een dodelijke klimpartij als apotheose, ervoer ik destijds als opwindend. Vandaag de dag is het een oubollig gedrocht dat zelfs voor National Geographic Channel te saai is.

De berg keerde terug in mijn leven toen ik Eiger Dreams: Ventures Among Men and Mountains van Jon Krakauer las. Ik ben dol op rouwdouwer Krakauer, die ook pageturners als Into the Wild, Into Thin Air, Three Cups of Deceit en Missoula schreef.

Hij werd alpinist om zijn drugs- en alcoholverslaving te bestrijden, al kan dat mijn projectie zijn.

Ik had vandaag sector 10 van de Via Algarviana moeten lopen, van Silves naar Monchique via de Picota, maar ik verdom het. Dat stompzinnige gewandel komt me de strot uit. Bovendien zijn mijn reisverslagen paarlen voor de zwijnen. Ik ben de risee van de Nederlandse cursiefjesschrijvers geworden en schrijf voortaan onder de deknaam Alan Smithee.

De afgelopen week kreeg ik goedbedoelde, maar volstrekt overbodige onderbroekadviezen omdat ik schreef dat ik altoos dezelfde witte Schiesser droeg. Nou, om de dooie dood niet. Alleen ziekenhuispersoneel draagt wit ondergoed. En Francisco van Jole, de dubbelganger van Gros Dégueulasse, dat stripfiguur van Jean-Marc Reiser.

Uiteraard draag ik alleen zwarte onderbroeken, beste lezer. Ik heb er zelfs drie.

Per dag eet ik een halve bol knoflook, minimaal drie uien, een pond peulvruchten én een handvol gele pepers van het ras madame-jeanette. De rest denkt u er maar bij, qua flatulentie en remsporen.

Meanwhile, back at the ranchIk heb me laten droppen op de Picota, zodat ik toch deze column kon schrijven. Noblesse oblige. Eenzaam op de top, in een verschroeid en geblakerd landschap, denk ik aan papa die ik nu eventjes heel erg mis. 

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.