Column Aaf Brandt Corstius

Alleen Rob Jetten bleek die poseertraining nog niet te hebben gehad

Gisteren stond in deze krant een gezellige fotocollage van de acht lijsttrekkers van de grootste partijen. Ik zag zeven mannen in een donker pak en één vrouw in een witte winterjas met Vans-gympen. Het was duidelijk wie eruit sprong, maar het gaat me even om de mannen.

Sybrand Buma, Thierry Baudet, Lodewijk Asscher, Klaas Dijkhoff, Jesse Klaver en Geert Wilders. Op Rob Jetten kom ik zo nog terug. Maar die andere zes mannen dragen allemaal min of meer hetzelfde donkerblauwe pak, altijd, en dat begrijp ik ook wel. Bij mannen is zoiets als een kleur algauw een hysterisch modestatement. Voor je het weet schrikken je kiezers zich rot en gaan ze op een andere partij stemmen.

Heel kleine persoonlijke touches brengen ze wel aan: zo glimt het pak van Buma meer dan dat van de anderen (al denk ik dat hij dat zelf niet doorheeft), draagt Dijkhoff altijd een gilet onder zijn jasje en onderscheidt Wilders zich met een lichtblauwe, nogal glanzende das – zoiets is in deze wereld al een hele stap.

Verder hebben ze allemaal dezelfde poseertraining gehad. Ze hebben geleerd dat als er een foto van je wordt gemaakt je één hand in je zak moet stoppen. Daarmee neem je een ietwat schuine positie aan, en lijk je niet op de stijve hark die je eigenlijk bent. Zoals ik, stijve hark pur sang, ooit van iemand leerde die veel van poseren wist: je moet staan als zo’n Grieks beeld. Zoals  Afrodite of een aanverwante, die met een knik in de heup iets opzij hangt. En niet als een Griekse pilaar.

En als je je hand niet in je zak wilt doen, moet je in ieder geval íéts met je handen doen. Buma koos voor de vertrouwde positie waarbij je met de ene hand de trouwring aan de andere hand bevoelt. Werkt altijd. In dezelfde training is ze bijgebracht dat je, als je lopend wordt gefotografeerd, ongelofelijk doelgericht naar een punt in de verte moet kijken. Baudet en Dijkhoff zijn daar goed in: hand in de zak en dan een priemende of broeierige blik in de zelfbedachte verte. Alsof je keihard over een politieke kwestie aan het nadenken bent, of zelfs op pad bent om die ter plaatse op te gaan lossen.

Alleen Rob Jetten heeft die training nog niet gehad. Of hij heeft haar gehad, maar hij is haar vergeten. Of hij is nog hard aan het oefenen, dat kan ook. Hij had een zwart pak aan, niet donkerblauw. Zijn armen hingen naast zijn lichaam. Hij stond zo recht als een Griekse pilaar. Hij lachte en keek niet ingewikkeld naar de einder.

Een mogelijke bedreiging voor Jetten was volgens de krant dan ook: ‘De serieuze Jetten is geen showman.’ Dat neemt me ineens voor hem in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.