Alleen met Kerst is het stil in de kerk

Gelovig of niet: wie aan de kersttijd denkt, krijgt visioenen van gedragen muziek in kaarsverlichte kerken. Daar zijn de pastors ineens heel erg in trek.Van onze verslaggeefster..

Sacha Kester

DEN HAAG Er moet worden geschoven om plaats te maken voor de laatkomers. Een vrouw tilt haar peuter op schoot en een man die met gevouwen handen opgaat in de mis, schuift opzij zonder zijn ogen te openen.

Het gezin wringt zich ertussen maar omdat de bank te vol is, besluit de vader een rij verderop te gaan zitten.

‘Een volle kerk?’ Priester Sjaak de Boer reageert verrast op deze constatering. ‘Oh maar vandaag was het rustig’. En daarna moet hij lachen.

Het is bij hem een beetje de omgekeerde wereld, vertelt hij, want terwijl alle kerken met de Kerst voor één keer druk bezocht worden, is de opkomst bij hem in die tijd wat magertjes. ‘Maar bij ons is het de rest van het jaar Kerstavond.’

De Boer (46) is priester van de Engelstalige Internationale Katholieke Parochie in Den Haag waar de internationale gemeenschap elke zondag in de banken schuift.

Een bijzondere groep, knikt hij. Al was het alleen maar vanwege hun aantallen en de gemiddelde leeftijd.

‘Normaal gesproken heb ik zo’n negenhonderd belangstellenden in de kerk zitten’, zegt de priester. ‘En na de mis gaan er zo’n tweehonderd kinderen naar de catechisatie.’

Jonge mensen die en masse naar de kerk gaan: de meeste parochies kunnen hiervan alleen maar dromen. En terwijl sommige kerken hun deuren vanwege de lage opkomst definitief moeten sluiten, gaat deze parochie binnenkort uitbreiden.

De oude pastorie, het zaaltje waar na de dienst koffie wordt gedronken en de binnentuin worden omgebouwd tot een grote ruimte voor activiteiten. En er komt een leslokaal voor de kinderen.

De Boer: ‘Die gaan voor de catechisatie nu nog naar de school hiernaast en dan zitten de ouders met hun laptop op schoot in de auto te wachten. Het zou mooi zijn als we straks alles binnenshuis hebben.’

Misschien was het juist vanwege die grote getallen dat het voor de parochie moeilijk was om onderdak te vinden. ‘We hebben jarenlang gezocht naar een eigen plek’, vertelt De Boer. ‘Maar je merkte de schrik van andere kerken waar wij bij ondergebracht zouden kunnen worden. Zo’n grote gemeenschap verstoort de rust. Ze zijn bang om overvleugeld, overgenomen te worden.

‘En we zijn toch anders, we zijn toch minder strak dan de meeste andere gemeenschappen. Als het bijvoorbeeld een nationale feestdag op de Filipijnen is, en de Filipijnen willen dat vieren door voor iedereen te koken, dan moet dat kunnen. Maar dan ruikt het gebouw nog wel een paar dagen naar die kruiden.’

Er wordt niet alleen gekookt want de gemeenschap is erg actief. Gelovigen maken gemakkelijk een halve dag per week vrij voor de kerk – en dat kan zijn om koffie te schenken op bijeenkomsten, les te geven aan kinderen of geldinzamelingen voor een goed doel te organiseren.

Met name dat laatste, actief zijn voor de samenleving, is iets waaraan De Boer zelf veel belang hecht. Voordat hij negen jaar geleden deze parochie ging leiden, was hij missionaris in de sloppen van Rio de Janeiro. ‘Iets doen voor de minder bedeelden, dat was toch mijn roeping. En dat kan hier ook.

‘Want laten we eerlijk zijn, veel mensen die ik hier in de kerk heb, zijn zeer bevoorrecht. Daar mag je wel eens bij stilstaan, en je mag ook wel eens iets doen voor iemand die het minder goed heeft getroffen.

‘En dan biedt deze parochie natuurlijk een fantastisch netwerk; ik heb ambassadeurs, rechters en allerlei soorten diplomaten die ik direct kan aanspreken, en die misschien iets weten of iets kunnen doen.

‘Maar ook niet geregistreerde Nederlanders die helemaal aan de andere kant van de samenleving zitten en de hulp juist nodig hebben.’

Daarnaast probeert de priester ook op een ander niveau te helpen. Want ja, hij is natuurlijk ook degene bij wie personen met hun persoonlijke problemen aankloppen.

‘Het zijn toch allemaal drukke, en ook vaak ambitieuze mensen; ze werken tenslotte bij die ambassades of internationale organisaties omdat ze iets in hun mars hebben. Maar met al dat werk komt je privéleven soms ook onder druk te staan.’

Dat internationale leven, nu een paar jaar in Nederland, daarna door naar Genève of Ankara, is misschien ook het cement dat mensen die altijd ver van hun familie zijn, dichter bij elkaar brengt. De gemeenschap is in elk geval heel hecht en vader De Boer is geen avond alleen.

‘Vroeger kwam de priester thuis en werd er voor hem gekookt door de huishoudster. Die is er niet meer.

‘Maar ik word altijd ergens uitgenodigd voor het eten. En na de kerk is altijd iemand die vraagt of ik trek heb in een biertje.’

Aldus de priester.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden