Column Eva en Eddy Posthuma de Boer

Aldus! Broodverkopers van Nederland: Het Bakkershalfje! Omdat er nog steeds honger in de wereld is

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. 

Het is zondagmiddag kwart over twee. Het bakkersmeisje staat te vegen.

‘Zijn jullie nog open?’ vraag ik.

‘Nog net. Maar het brood is op.’

Ik bezie de lege schappen en besef dat ik eigenlijk nooit op dit tijdstip bij de bakker kom.

‘Er is nog wel allerlei zoets’, zegt het meisje, en leunt met haar kin op de bezem. Ik kijk met haar mee naar de glazen vitrine die welhaast uitpuilt van de croissants, koeken en aanverwante baksels.

‘Wat doe je daar nou mee als je zo meteen dicht gaat?’ vraag ik.

Het meisje zucht luid, vanaf haar bezemsteel. ‘Zo erg, ik moet het allemaal in de vuilnisbak kiepen. Ik werk hier nog niet zo lang, en het doet me elke keer pijn.’ Ze tilt haar kin van de bezem en kijkt me geschrokken aan. ‘O Jezus, dat mag ik vast niet zeggen tegen u.’

U? Zie ik er echt zo oud uit? schiet het door me heen. ‘Ik zal tegen niemand zeggen dat je het gezegd hebt’, beloof ik, en bestel twee krentenbollen.

‘Twee euro alstublieft’, zegt het meisje, en rolt met haar ogen. Hou nou op met je u, denk ik, en betaal. Tegelijkertijd begrijp ik wat ze me duidelijk maakt met haar oog-gerol: ze vindt het beschamend om mij geld te vragen voor twee krentenbollen waarvan we nu allebei weten dat ze in een vuilniszak verdwijnen als ik ze niet koop. En eerlijk gezegd vind ik het ineens ook raar om daarvoor te betalen.

Met een bruusk gebaar propt het meisje twee scones in een zakje. ‘Hier, neem mee, die zijn gratis.’

Nou vind ik scones zurig, klef en onbevredigend, maar je moet een gegeven paard niet in de bek kijken, dus thuis voorzie ik ze van dikke klodders room en aardbeienjam en peuzel ik ze braaf op. Het is tijdens dat gepeuzel, dat ik het idee krijg. Ik vind het zelf tamelijk briljant, en zoals elk briljant idee, is het supersimpel: onder de noemer ‘Het Bakkershalfje’ een half uur voor sluitingstijd alles voor de helft van de prijs. Gebeurt dat niet allang? Neen. Echt niet. Verbazingwekkend maar waar. Aldus! Broodverkopers van Nederland: Het Bakkershalfje! Omdat er nog steeds honger is in de wereld, en het niet bestaat dat wij eten weggooien.

Hongerwinter in Gorno-Badakshan-Tadzikistan, 1995. Beeld Eddy Posthuma de Boer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.