ColumnAaf Brandt Corstius

Al snel bleek dat een bikini passen nog steeds het allerergste is wat je kunt doen

null Beeld

Ik weet niet of er officiële cijfers over zijn, of een dagelijkse grafiek, maar ik vermoed dat de voorpret van mensen met een geboekte zomervakantie naar iets wat ‘het buitenland’ heet, momenteel met 35 procent per dag toeneemt.

Om me te wentelen in voorpret besloot ik een bikini te kopen.

Misschien was het anderhalf jaar winkelonthouding, misschien dacht ik dat dingen die vóór corona stom waren, nu ineens leuk waren, maar al snel bleek dat een bikini passen nog steeds het allerergste is wat je kunt doen.

Ten eerste zijn de bikini’s altijd op. Kennelijk spreekt een grote, goed georganiseerde groep vrouwen op de laatste dag van de winter af om alle bikini’s in gangbare maten op te kopen, waardoor alleen de heel kleine of heel grote overblijven. Wat daarbij extra gemeen is, is dat badmodefabrikanten een tijd geleden hebben besloten om de broekjes en de bovenkantjes los van elkaar te verkopen. Dus mocht je een broekje vinden in je maat, dan is het een miljard procent zeker dat het bijpassende bovenkantje niet meer te vinden is. Dus taai je naar de paskamer af met een bijeengeraapte stapel lappen in verkeerde maten.

Daar word je geconfronteerd met het bijzondere feit dat je tijdens het passen je onderbroek onder de bikinibroek moet aanhouden. Het gekke is: in dat broekje zit zelfs nog een plastic sticker, voor het geval iets van de gorigheid die een vrouw loslaat, eruit zou druipen. Maar toch moet de onderbroek aanblijven. Dus sta je daar, in bijvoorbeeld een rode bikinibroek, met daaronder een duidelijke aanwezige zwarte onderbroek, en dan moet je denken: ja, dit is Pamela Anderson anno 1992, ik koop deze.

Na het aantrekken van een schier eindeloze stapel nylon vodden die om de een of andere reden 89,95 euro per stuk kosten, blijkt dat niets past. Dan komt deel drie van deze kwelling: alles terughangen op de kleine, extreem breekbare, onbegrijpelijke hangertjes.

Waarom moet iets wat bestaat uit twee driehoeken stof en een touw aan een hangertje? Waarom moet een onderbroek aan een hangertje? Onderbroeken hang je thuis toch ook niet op?

Het ergst zijn de hangers die geen knijpers hebben, maar twee plastic vingertjes waartussen je, woedend, bezweet en overwerkt van de zelf opgelegde body positivity, de randen van een bikinibroek moet zien te raggen.

Inmiddels hoor je door het paskamergordijn ongeduldige gesprekken van wachtende vrouwen die het ook in hun hoofd hebben gehaald om op een hete zomerdag bikinibroekjes in de Franse maat 32 te gaan passen (Nederlandse kindermaat 146, ik zeg het er even bij).

Je verlaat de winkel met niets. Dat de voorpret nog aanwezig is, zegt alles over de voorpret.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden