interview olivia lonsdale

Actrice Olivia Lonsdale over Engeland, bloemen, film en faam

Door toeval maakte ze haar debuut in de film Prins, die in het buitenland verrassend goed scoorde. Nu speelt Olivia Lonsdale (24) een manipulatieve stoorzender in Vals.

Olivia Lonsdale Beeld Frank Ruiter

Amsterdam of Hollywood?

‘Qua werk Hollywood, qua stad Amsterdam. Ik ben opgegroeid bij de Amstelbrug. Mijn opa en oma wonen daar al sinds de jaren zestig. Mijn moeder is er geboren, mijn broertje en ik zijn er geboren, mijn vader heeft er, tot de scheiding van mijn ouders, veertien jaar gewoond.

‘Op mijn negentiende ben ik op de zolder van mijn moeder - die boven haar ouders woont - gaan wonen. Een fijne, lichte ruimte, met ramen in het dak. In de zomer ging ik daar naakt tannen, dat was loeiheet. Nu woon ik met mijn vriend in Amsterdam-West.

‘Mijn moeder, van 53, is mijn mattie. Als ik met haar en een vriendin ben, is het alsof ik met drie vriendinnen praat. Dan hebben we het over het klimaat, seks, jongens, familie, verdriet.

‘Hollywood lijkt me fantastisch om te werken, maar Engeland, Italië of Frankrijk lijken me dat ook. Het aanbod is daar veel breder dan hier. Populaire Nederlandse producties zijn bijna altijd commerciële films, zoals romantische komedies. In bijvoorbeeld Frankrijk is dat totaal anders. Daar trekt La vie d’Adèle, over een gewoon meisje op de middelbare school, volle zalen.

‘Ik heb een paar internationale audities gedaan, maar ik heb geen pad uitgestippeld waarbij ik binnen twee jaar in twee internationale films moet hebben gespeeld.’

Vals of Prins?

‘Vals. Ik hou meer van arthouse-films zoals Prins, maar nu kies ik voor Vals. Het was geweldig daarin te spelen.’

Vals is een thriller over vier vriendinnen die een weekend naar de Ardennen gaan. Nadat mijn personage wat jongens heeft uitgenodigd om te komen drinken, gebeuren allerlei rare dingen en verdwijnt een van de meisjes. Ik kan niet al te veel vertellen, je moet hem maar zien.

‘Ik had een heerlijke rol: Pippa, een manipulatieve stoorzender die dol is op Chanel-telefoonhoesjes, auto’s en jongens, maar tegelijkertijd gezellig en speels is.

‘In Prins, waarin ik in 2015 mijn acteerdebuut maakte, speelde ik het halfzusje van een gefrustreerde jongen uit een achterstandswijk. Ik rolde toevallig in die film: ik was afgewezen voor de toneelopleiding, maar kende het vriendinnetje van Sam de Jong, de regisseur. Ook andere acteurs waren van straat geplukt. We waren allemaal verrast door alle aandacht die Prins kreeg op buitenlandse festivals, zoals in Berlijn.’

Drank of drugs (1)?

‘Drank. Dat is lekker, in tegenstelling tot drugs. Ik hou van goede wijn, natuurwijn vooral. Als ik naar een feestje ga waarvan ik weet dat er alleen wodka is, koop ik twee flessen. 

‘Natuurwijn is biologisch gemaakt, zonder sulfiet. Het is troebeler dan normale wijn, smaakt meer naar appelsap. Sommigen noemen het daardoor nepwijn, ik vind het juist goed smaken. Maar sommige normale wijnen vind ik net zo lekker, hoor. Ik ben nog niet boven de dertig, zoveel verstand heb ik er niet van.’

Rozen of tulpen?

‘Rozen. Ze zijn allebei mooi, maar als rozen ‘op’ zijn kun je ze uit elkaar halen en in een boekje drogen. Thuis liggen allerlei boeken vol gedroogde bloemen.

‘Dat iets leeft en zo mooi en kleurrijk is als een bloem, dat kan toch bijna niet? Twee jaar geleden plukte ik vaak bloemen van straat. Niet dat ik een veld kaal achterliet; ik nam een klein bosje mee naar een vriendin, of stak ze in mijn haar.

‘Of in mijn fiets. De bak van mijn vorige fiets was omringd door verschillende soorten, die ik met ijzerdraad had vastgemaakt. Het ziet er leuk uit, en je kunt je fiets altijd vinden. Nu heb ik voor een bepaalde bloem gekozen, maar ik weet niet hoe die heet. Ik kan straks wel kijken. Als ik een foto van een bloem maak, vertelt mijn bloemenapp welke het is.’

Nederland of Engeland?

‘Engeland. Ik hou van de heuvels, van de taal, het is grootser. Qua oppervlakte, maar ook qua filmindustrie: er zijn zo veel mooie films. 

‘Mijn vader is Engels en woont in het noorden, richting Schotland. Hij is daar na de scheiding naartoe verhuisd. Met zijn vriendin, net als hij architect, heeft hij een huis ontworpen en gebouwd op een groen stuk land, zonder telefoonbereik. 

‘Zeker vier keer per jaar ga ik naar hem toe. Of naar mijn Engelse opa en oma, die wonen op een uur rijden. Dan wordt om het half uur thee gezet, misschien wel vaker. Om 5 uur ’s middags supper met kaas en koekjes.

‘In Engeland ben ik beleefder dan in Nederland, zeg ik heel overdreven ‘thank you’ terwijl ik ‘get to the fucking point’ bedoel. Soms sta ik een half uur met iemand te praten die ik helemaal niet aardig vind. In Nederland doe ik dat trouwens ook.

‘Als mijn vader in Nederland is, heeft hij moeite met het woordje ‘moeten’. Volgens hem klinkt het dwingend en onvriendelijk. ‘Je moet daar naar links.’ Engelsen zeggen nooit dat je iets ‘must’. Het is: ‘You have to go to the left.’’

Drank of drugs (2)? 

‘Ik word nog steeds herinnerd aan de clip van ‘Drank en drugs’ (van Lil’ Kleine en Ronnie Flex uit 2015, die 34 miljoen keer is bekeken op YouTube, red.). Dat vind ik prima. Sam de Jong was ook hiervan regisseur, en tijdens de opnames heb ik een superleuke dag gehad. Ik vond het niet ongemakkelijk om een boomstam te berijden. Ja, toen ik voor de zoveelste keer als een hond in een panterpak door het Oosterpark moest kruipen, had ik het koud. Maar het was gewoon geinig.

‘Twee maanden na de opnames ontplofte het op sociale media. Ik waarschuwde mijn moeder ervoor, maar ze schrok er niet van. Ze kent mijn vrienden, weet welke grappen we maken.

‘Het jaar dat het lied uitkwam stond ik in het publiek op een festival waar Jorik (Scholten, de echte naam van Lil’ Kleine, red.) optrad. Stond ik daar met al mijn vrienden te partyen. (Zingt) ‘En ik heb drank, en drugs.’ Zag je allemaal mensen denken: huh, is dat het meisje uit die clip? In plaats van dat irritant te vinden, kan ik daar de lol van inzien.

‘Wel vind ik het naar dat kinderen niet meer vragen of je met ze op de foto wil. Tegenwoordig filmen ze je stiekem met hun telefoon.’

Arthouse-film of blockbuster?

‘Arthouse-film, zeker. Ik hou van films over normale dingen die iedereen kunnen overkomen. Films waar kijkers zich in kunnen herkennen. Het is zo bijzonder als jouw rol emoties oproept. Na afloop van Geen koningen in ons bloed, een korte film uit 2015 waar ik in speel, zeiden veel mensen tegen me dat ze de film zo herkenbaar vonden. Een broer en een zus die voortdurend met elkaar ruziën, maar uiteindelijk toch weer bij elkaar in de armen vallen.

Geen koningen in ons bloed is mooi, maar heftig. Triest, maar grappig. Lief, maar boos. Bij blockbusters zie je zulke nuances minder, gaat het al snel om stereotypen. Neem Spider-Man: je hebt een good guy een bad guy en een meisje dat door de good guy gered moet worden.

‘Twee of drie keer per week zit ik in de bioscoop. Toen ik single was, ging ik soms wel vijf keer. Op woensdag had ik filmavond met mezelf: aan het eind van de middag ging ik in mijn eentje naar de film, vervolgens ergens wat eten, en daarna weer terug. Ik zie van alles: de laatste tijd Cold War, Roma, The Favourite en Free Solo. Vooral The Favourite vond ik geweldig: schitterende kostuums, en mooie rollen van Rachel Weisz en Emma Stone.’

Lowlands of Dekmantel?

‘Dekmantel. Lowlands is top, waarschijnlijk ga ik er dit jaar weer naartoe, maar ik ga twee keer per jaar naar Dekmantel: in Amsterdam en in Kroatië. Mijn vriend (dj Casper Tielrooij, red.) is mede-oprichter van Dekmantel.

‘Dekmantel Amsterdam is groter en professioneler, in het Amsterdamse bos. In Kroatië duurt het ook vijf dagen, maar is het intiemer, wordt er een hippiedorp opgezet met vlotten in de zee.

‘Zowel in Amsterdam als in Kroatië is alles zó leuk. De muziek: bands, zangers, dub, elektronische muziek. De mensen: ik stoor me nooit aan iemand. Bij andere festivals heb je weleens schreeuwende ballen die alleen maar bier zuipen. Hier loopt iedereen ontspannen rond, in bikini of onderbroek.’

Rode loper of achteringang?

‘Rode loper. Vroeger heb ik bij een première van een film waar ik niet in speelde weleens de achteringang genomen, geen zin. Maar ik ben de rode loper leuker gaan vinden. Bij de première van Vals, vorige week, had ik een mooie jurk aan, mooie make-up op, dan mag je best je moment pakken. 

‘Er stonden veel cameraploegen: Shownieuws, RTL Boulevard. Ik weet nu beter hoe ik daarmee moet omgaan. Weinig zeggen, duidelijk zijn, je punt maken, en de interviewer aankijken van: nu is het klaar. Vroeger ratelde ik door om iets uit te leggen, maar daar wordt je verhaal alleen maar onduidelijker van.’

CV Olivia Lonsdale

1994 Geboren in Amsterdam

2015 Clip ‘Drank en drugs’

2015 Prins

2015 Geen koningen in ons bloed

2016 Silk Road

2017 Monk

2017 Botanica

2017 Sirene

2018 Possessed

2018 Free Fight

2018 Serie Yep!

2019 Vals

2019 De Belofte van Pisa

Olivia Lonsdale woont in Amsterdam met haar vriend.

Vals draait vanaf 24 januari in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden