Interview Ellen Parren

Actrice Ellen Parren houdt van duistere komedie en gitzwarte humor, maar is ook doodsbang voor de dood

Ellen Parren: ‘Mensen zeggen tegen me: doe eens wat meer kleur aan. Maar hoezo dan? Waarom mag een mens geen zwart dragen?’ Beeld Frank Ruiter

Ellen Parren speelde in series zoals Klem en Missie Aarde. Maar haar hart ligt bij gezelschap Circus Treurdier, met wie ze Treurteevee maakt en de nieuwe voorstelling Het Verhaal van Erica Speen.

Klem of Treurteevee?

Treurteevee. In Klem speel ik Barry Atsma’s vriendin. Zij werkt bij de FIOD en loopt de hele dag met zo’n pasje en een koffertje rond. Dat vind ik leuk, maar ik zou het niet voor mezelf kunnen schrijven. Wat ik te gek vind, is dat het mijn eerste grote rol in een Nederlandse serie is en dat ik met Barry Atsma mag spelen.’

‘Maar de humor en het absurdisme van ons gezelschap Circus Treurdier, daar ligt mijn hart. Treurteevee, dat ik samen schrijf en speel met Jan-Paul Buijs en Peter van Rooijen, is voor ons de ultieme uitlaatklep, waarin we al onze angsten en neuroses kwijt kunnen. Maandenlang mogen we van de VPRO verzinnen wat we willen. Dit nieuwe seizoen speel ik twaalf rollen, onder wie het tienermeisje Winnie, slager Margje, maar ook de sombere psychotherapeut Yolanda uit seizoen één is terug.’

‘We hebben een aflevering genaamd Liefde. Daarin sleept een jongen zijn ex-vriendje voor de rechter. Hij vindt het vreselijk onrechtvaardig dat die ex het heeft uitgemaakt. De jongen huurt een advocaat in, gespeeld door Jacob Derwig, en ze winnen de zaak op basis van argumenten. Dat is wat we doen: de kwellingen die mensen zichzelf aandoen uitvergroten, zodat het leuk wordt.’

Yolanda of Erica Speen?

‘Erica Speen is de hoofdrol in onze nieuwe theatervoorstelling Het Verhaal van Erica Speen (een remake). Die titel slaat op een oud en conservatief kinderboek, dat wij hebben verzonnen, en dat wij nu zogenaamd voor het eerst op de planken brengen. Erica Speen is het rebelse tienermeisje om wie dat verhaal draait. Om los te komen van haar conservatieve ouders verbrandt ze al haar schepen. Maar ten slotte verlangt ze toch weer terug naar hoe het vroeger was. Het gaat over hoe moeilijk het is om met je tijd mee te gaan. Hoe eng het is om tradities los te laten.’

‘Ik kies natuurlijk voor Yolanda. Ze is de presentatrice van Treurteevee. Ze opent het programma en sluit het af. Ze reflecteert op de thema’s, zoals dit seizoen de liefde, angst voor verandering en de dood. Maar haar opmerkingen snijden nooit echt hout. In de aflevering over de liefde probeert Yolanda te vertellen hoe mooi het leven kan zijn als je single bent. Maar ze komt er niet uit. Want eigenlijk is ze hopeloos alleen en depressief. Dat vind ik heel erg grappig.’

‘Dit seizoen is Yolanda trouwens wel heel depressief. Ze heeft een nieuw huis gekregen van onze geweldige vormgevers Janne Sterke en Nelli Bodt. Aan de ene kant ziet dat er prachtig uit, maar tegelijk denk je meteen, ai, deze vrouw, dat gaat niet goed. Het huis staat vol met antieke meubels, de wanden zijn van donkergroen velours, overal opgezette dieren. Haar kleren lopen over in het behang, zodat ze soms verdwijnt in de muren.’

‘Waarom ze Yolanda heet? Ik wil niet alle Yolanda’s beledigen, maar … omdat we het zo’n suffe naam vonden? De stad waar ze woont heet Yolandia. Die ligt in het land Mirjam, op de planeet Simone. Haar probleem is dat ze zo graag bijzonder wil zijn, maar dat heel haar universum zo gewoontjes is.’

Komedie of tragedie?

‘Ik vind komedie het leukst, vooral als die tragisch is. Er moet een duister randje aan zitten. Iemand moet klungelen ondanks zichzelf. Daarom vind ik Yolanda zo leuk. Ze kan er niks aan doen dat ze zo depressief is, maar het brengt haar wel in absurde situaties.’

‘Echte tragedies vind ik lastig. Ik ben in Maastricht geschoold als serieuze toneelactrice. Dus daarom vind ik dat ik het zou moeten kunnen. Maar er is vaak zo weinig ruimte voor relativering of zelfspot. De Shakespeares liggen trouwens ook niet opgestapeld op de deurmat. Ach, misschien ben ik er ook helemaal niet geschikt voor.’ 

Zwart of wit?

‘Wit. Ik zeg wit, omdat ik daar eigenlijk wel wat meer van zou willen hebben in mijn leven, maar ik hou inderdaad van zwarte kunst, zwarte humor. Series als Better Call Saul en Fargo. Acteurs als Olivia Coleman, uit The Favourite, of Martin Freeman in Fargo. Die klungeligheid, dat vind ik zelf ook het allerleukst om te spelen. Onhandige mensen met tragiek, dan wordt het pas echt geestig. En ik draag veel zwarte kleding, ja. Mensen zeggen tegen me: doe eens wat meer kleur aan. Maar hoezo dan? Waarom mag een mens geen zwart dragen?’

‘Een zwartkijker ben ik niet meer zo. Het is wel iets waar ik nog altijd tegen vecht. Ik maak me veel zorgen. Ik heb nooit het rotsvaste vertrouwen dat het allemaal wel goedkomt. Dat is niet cynisch, denk ik, eerder angstig.’

De dood: lachen of huilen?

‘Huilen, maar zonder vergankelijkheid geen betekenis, toch? Dat de dingen voorbijgaan, maakt ze ook mooi. Hoe dan ook, ik heb een vreselijke doodsangst. Ik snap ook niet dat mensen geen doodsangst kunnen hebben. Als kind had ik dat al. Hoe gaan ouders daarmee om? Ik heb zelf geen kinderen, maar als ik mensen met kinderen zie, dan gaat dat gelijk door mijn hoofd: ze gaan ooit dood, hoe ga je daarmee dealen?’ 

‘Met Circus Treurdier willen we juist dat soort angsten laten zien. Dat maakt het werk persoonlijk en interessant voor mij. Yolandia is een absurdistische versie van onze wereld. Treurteevee is tv voor de worstelende mens anno nu.’

‘We hebben een aflevering  die volledig over doodsangst gaat. Die komt vooral uit mijn koker. Ik speel daarin een slager. Ze heet Margje. Margje heeft een raar accent, maar dat betekent verder niks, dat vind ik gewoon leuk om te spelen. Terwijl ze in haar varkensslagerij staat, realiseert ze zich dat ze even oud is als haar moeder toen die stierf. Ze wordt dus geconfronteerd met de dood. Letterlijk, want op dat moment komt de Dood haar varkensslagerij binnen lopen en krijgt ze een bijna-doodervaring. Zo kan ze proberen hoe dat is, het niets. En dat werkt. Als ze terugkomt, is ze niet meer bang, want er bleek dus helemaal niets om bang voor te zijn. Soms geeft ons werk troost, hoop ik.’

Amsterdam of Heelsum?

‘Op dit moment absoluut Amsterdam. Ik woon in de Jordaan en ik denk nog elke dag: yes! Leven om me heen.’

‘Heelsum is een dorpje bij Wageningen. Het was daar fijn opgroeien. De lucht is er schoner, het is er stiller en groener. Ik zal daar ooit nog wel naar terugverlangen. Alhoewel. Ik woonde heel mijn jeugd in een huis midden in de bossen. ’s Nachts was het er pikkedonker. Zwart! Daar heb ik vaak van wakker gelegen. Heel luguber.’

‘Ik was geen tobberig kind. Wel al vroeg melancholisch. Dan was het de laatste dag in groep vier en voelde ik me verdrietig, omdat ik me realiseerde dat ik nooit meer in groep vier zou zitten. Ik heb twee oudere broers. Zij hebben het pad voor mij geëffend, waardoor ik altijd veel vrijheid heb gehad. Omdat zij gewend waren om samen te spelen, moest ik vaak alleen spelen. Dat was niet eenzaam, dat was gewoon zo.’

‘Ik ben niet introvert, denk ik. Ik ben gewoon snel bang dat ik te veel ben. Verlegen is ook niet het goede woord. Tja, God, hoe noem je dit?’

Mysterieus of een open boek?

‘Ja, mysterieus. Op de toneelschool al. Daar werd vaak gezegd: Ellen, het mag ook weer niet té mysterieus zijn, de mensen moeten nog wel bij je kunnen komen. Waarom, denk ik dan. Wat is er zo interessant aan mij? Ik heb het ook bij dit interview. Ik voel gêne. Ben ik wel boeiend genoeg? Ben ik zo belangrijk? Ik denk het niet. Natuurlijk wil ik graag aanprijzen wat ik heb gemaakt, omdat ik daarin geloof. Maar verder is mijn leven is toch net zo interessant als het jouwe?’

‘Ik vind veel dingen gênant. Als ik naar een première ga van iets waar ik zelf niet in zit, dan vind ik het extreem gênant om over die rode loper te lopen. Je hebt toch een keuze als je ervoor staat: ga ik erover of niet? Niet dat ik acteurs veroordeel die er wel voor kiezen, maar ik denk dan: God, wat heb ik hier eigenlijk mee te maken?’

‘Mezelf op televisie zien, daar heb ik steeds minder moeite mee. Klem vond ik wel  eng om terug te zien. Ik hoopte zo dat ik niet uit de toon zou vallen. Dat het goed genoeg was. Jezus, dit klinkt wel heel erg allemaal. Ik ben echt niet zó onzeker hoor. Ik ben gewoon een perfectionist, denk ik.’

Treurteevee, vanaf vrijdag 22/11, 22.30 uur, NPO 3.

Het Verhaal van Erica Speen (een remake), tournee van 4/12 t/m 9/2.

CV Ellen Parren

1987  Geboren in Arnhem

2007-2011  Diverse rollen bij Toneelgroep De Appel

2008-2010  Rol als Jolien in S1NGLE

2009  Afgestudeerd aan de Toneelacademie in Maastricht

2011 - heden  Speelt en schrijft bij Circus Treurdier

2012 - heden  Freelance acteur bij o.a. de Toneelschuur in Haarlem

2014-2016  Rol als Ellen in Jeuk

2016  Rol als Svetlana in Missie Aarde

2016  Rol als verslaggever in Zondag met Lubach

2017  Eerste seizoen Treurteevee

2018  Rol als Sophie Winter in Klem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden