Column Sander Donkers

Achter de maskers zeiden alle ogen hetzelfde

In de haven van Venetië mag je de hijskraan van een transportboot niet gebruiken. Dat was spijtig, want we stonden er op de kade met 1.400 kilo aan apparatuur. Elders in de stad vroegen mensen zich ondertussen af hoe ze in een piepklein keukentje van kilo’s linzen en drie octopussen delicate hapjes gingen maken, braken er gitaarsnaren, kwamen vliegtuigen niet aan en sloegen griep en wanhoop toe.

36 uur later keek ik om me heen op de marmeren dansvloer van een 16de-eeuws palazzo aan het ­Canal Grande. 250 vrienden en ­beminden, allen gemaskerd en buitenissig gekostumeerd, een ­koningin die het bal opende met een hemels gezongen aria, een ­betraand huwelijksaanzoek, een gebroken been, een eerste kus, onze kinderen die het ineens niet meer genant vonden om zich ­samen met ons in een euforisch dansgewoel te storten. Achter de maskers zeiden alle ogen hetzelfde: dit valt niet te overtreffen, en dat hoeft ook niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden