Column Aaf Brandt Corstius

Aaf vindt het ook erg dat de Notre-Dame is verwoest. Maar de brand had ook iets magisch

Honderd miljoen euro. Ik vind het een heerlijk bedrag. Als mijn kinderen een héél hoog bedrag moeten noemen – in de vele gesprekken die wij voeren over het mogelijkerwijs winnen van allerlei loterijen – dan komen ze vaak met ‘miljoenjard’ op de proppen. Honderd miljoen vind ik zoiets als miljoenjard. Gewoon lekker veel.

Daarom was ik ook zo tevreden toen ik las dat de man van Salma Hayek (dat is een heel rijke man die verder vooral de man van Salma Hayek is) honderd miljoen euro zou doneren aan het herstel van de Notre-Dame.

Dat zijn nog eens giften. Niet moeilijk doen. Alhoewel dit soort renovaties altijd vele miljoenjarden meer blijken te kosten dan je aanvankelijk had gedacht. Dat is altijd zo met een verbouwing. Dat slurpt geld.

Hoe erg ik het ook vind dat de Notre-Dame is afgebrand – wie vindt dat nou niet erg? – met als zieligste detail, naar mijn mening, dat er houten balken van bomen uit de 8ste eeuw in het verbrande deel zaten, zag ik ook meteen de sprookjesachtigheid van het hele gebeuren in. Daar paste dat magische bedrag van honderd miljoen precies in.

Ik bedoel: hier speelde zich een vreselijk zielig verhaal af waar niemand iets aan kon doen, waar geen naarlingen bij betrokken waren, en met louter en alleen tot de verbeelding sprekende elementen. Een vreselijk zielig verhaal vol mooie details waar mensen uit de echte wereld part noch deel aan hebben: dat ís een sprookje.

Een flinke brand spreekt op zich al tot de verbeelding, en dan ook nog bij zonsondergang, in de mooiste stad op aarde, in de mooiste kathedraal, met niet één, maar twee bruggen om hem vanaf te bekijken. En Fransen zijn ook zo goed in reageren, bleek. Niet zo lomp en sensatiezoekerig als Nederlanders en ook niet zo hysterisch als Amerikanen, die altijd meteen heel hard gaan gillen. Fransen kunnen goed verstild naar zoiets kijken, met een korte, Franse ‘ahh’ als er een toren naar beneden komt.

En natuurlijk deed, enkele ogenblikken nadat dit bekend was geworden, de klokkenluider zijn intrede. De Disney-klokkenluider van de Disney-Notre-Dame, die de perfecte uitstraling had om de hoofdpersoon van deze ramp te worden op de sociale media. Hij loopt van nature gebukt. Hij kijkt van nature zielig. Hij is van nature gekweld. Het was alsof hij het altijd al zag aankomen.

Maar het meest sprookjesachtig was het gouden kruis dat binnen achter het altaar stond, en de volgende ochtend gespaard bleek te zijn, en op een bovennatuurlijke manier stond te glanzen in de verder volstrekt verkoolde rommel die het interieur van de kathedraal was geworden.

En dat alles vlak voor Pasen. Je wordt er bijna gelovig van, of in ieder geval Disney-gelovig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.