Column Aaf Brandt Corstius

Aaf probeerde niet te zweten en piekeren bij het ophalen van haar nieuwe telefoon

Het ophalen van een nieuwe telefoon schijnt voor veel mensen een feestelijke aangelegenheid te zijn, maar ik stel het altijd zo lang mogelijk uit. Toch moest het: mijn oude was al maanden bezig met dat langzame afscheid dat elke telefoon ooit neemt. De wifi deed het amper, een knopje haperde, hij liep leeg – vooral op onherbergzame plekken – en hij wist niet meer waar ik was op Google Maps, dus ik ook niet.

Meteen na openingstijd betrad ik de winkel waar mijn nieuwe telefoon klaarlag. Ik wist dat ik me nu goed moest houden. Niet panikeren, geen zweet. Want er zouden vragen komen. Er komen altijd vragen.

‘Weet u zeker dat u een zwart toestel wilt?’ Daar begon het al. Waarom had ik blindelings voor zwart gekozen? Ik keek de vriendelijke jongen wanhopig aan. Een zwart toestel was het beste, vond hij. ‘Stel dat je naar de bioscoop gaat en de rand van het scherm is wit. Of zilver. Dat is toch heel vervelend film kijken?’ Ja, knikte ik intens.

‘We hebben er trouwens net een slider in gegooid’, zei hij. ‘Dus als u zegt: ik heb nog 100 euro liggen, dan hoeft u minder af te betalen.’ God. Had ik nog 100 euro liggen? Ja zeggen maar. ‘Maar als u zegt: ik heb nog 200 euro liggen, dan kunt u dat er ook in gooien.’ Ik knikte verdwaasd.

Toen kwam het netelige verzekeringsgesprek. Of ik de telefoon wilde verzekeren. Nee, want een van de weinige zekerheden in mijn leven is dat ik ooit in een oude Elsevier heb gelezen dat je nooit dingen moet verzekeren die je in principe zelf kunt betalen. ‘Die telefoon is wel helemaal van glas, hè?’, zei de jongen. Waarom hadden ze in godsnaam een telefoon helemaal van glas gemaakt?

Maar er kwamen alweer nieuwe vragen op me af. Wilde ik mijn abonnement ophogen voor bescherming tegen mensen die mijn telefoon wilden hacken? En wat wilde ik doen met mijn opgespaarde punten? ‘Die punten gooien we er binnenkort uit.’ De jongen vloog door de winkel. ‘Zal ik er een tablet bij gooien? Een powerbank? Een digitale pen? Een bluetooth-speakertje? Een hoesje?’ Ik wilde alleen een hoesje. ‘Ik gooi de pen erbij. Voor 20 procent korting’, zei hij. 20 procent? Op wat?

Hij begon te typen aan een lange rekening. Ineens stond er 700 euro op het scherm. Ik schrok. Kwam dat nou door die pen die hij erbij had gegooid? Koud zweet.

Maar met een triomfantelijke druk op de knop veranderde hij de rekening. ‘Ik gooi nu uw punten erin.’

Ineens stond er 200 euro op het scherm.

‘Nog een laatste vraagje: wilt u ons straks in de recensie vier keer een één geven?’

Ik wist niet wat een één betekende, maar ik beloofde vurig dat ik het zou doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.