Column Aaf Brandt Corstius

Aaf las iets gevaarlijks: het dagboek van een arts in opleiding

Halverwege het boek Dit doet even pijn van Adam Kay dacht ik ineens: o nee, dit is hetzelfde als medisch googelen. Dit is gevaarlijk. Maar ja, toen was ik al halverwege, en had ik al te veel gelezen over groeisels op je lichaam die op broccoli lijken, dingen die kunnen misgaan bij een narcose of gewoon het woord ‘nalatigheid’ – een heel eng woord als het om dokters gaat.

Maar ik was dus halverwege en net als bij medisch googelen ging ik door. Terwijl je weet dat het verkeerd is om op te zoeken wat een combinatie van hoofdpijn, duizeligheid en bultjes op je rug allemaal zou kunnen zijn. Dit boek vertelt je dat vanzelf.

Dit doet even pijn is het dagboek van een Britse arts in opleiding en natuurlijk op de markt gebracht voor alle dokters en al hun nichtjes die dokter willen worden én alle mensen die er ooit van hebben gedroomd om dokter te worden – iedereen dus. Het is vermoedelijk ook het enige boek met een flaptekst van Victor Mids: ‘De grappigste patiëntverhalen die ik ooit las.’ Victor Mids was basisarts voor hij tv-goochelaar werd, vandaar zijn claim to patiëntverhaaldeskundigheid.

Alle dokters gaan dit boek nu aan hun nichtjes cadeau doen. Ik zou het niet doen. Het is verschrikkelijk wat je meemaakt als arts in opleiding. En daardoor is het verschrikkelijk wat je meemaakt als patiënt.

Mij werd het tijdens het lezen bijvoorbeeld ineens duidelijk dat elke dokter een ingreep een keer voor het eerst uitvoert. Die Adam Kay gaat op een dag zijn eerste keizersnede uitvoeren. Dat weet de patiënt niet, ze heeft ook niet door dat hij scheef snijdt, maar: er snijdt dus een mens in een ander mens en daar zit ook nog een mensje in, en dat doet iemand dus voor de eerste keer. Er zit niks anders op, dat snap ik ook wel, op een oude fiets et cetera, maar het is toch een vreselijke gedachte.

Het enige waarvan ik me kon voorstellen dat Victor Mids er keihard om moest lachen, want dat ís gewoon leuk, is het zeer vaak terugkerende thema ‘dingen die mensen in hun kont steken’. En dan vooral de smoesjes die ze verzinnen om te verklaren dat er ineens een afstandsbediening in hun anus zit.

En ik vond het volgende verhaal ook fijn, over de heer Cadogan, een oude arts die Kay opleidt en een anekdote vertelt uit de uitgebreide moppentrommel ‘onnodige keizersnedes’.

‘De baby kwam er niet met een verlostang uit, dus voerde hij een keizersnede uit. Toen hij eenmaal in de onderbuik was aangekomen, was de baby op de een of andere manier vaginaal ter wereld gekomen. ‘Hoe legde u dat uit aan de patiënt?’ vraag ik. Er valt een korte stilte. ‘Nou, we waren destijds niet altijd even eerlijk tegen de klanten.’’

Ik begrijp wel dat Victor Mids toch liever tv-goochelaar werd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.