Beschouwing Trouwen met Aaf

Aaf en Gijs beleefden hun trouwdag geheel verschillend

Columnist Aaf Brandt Corstius schreef een boek over haar trouwdag. Toen Gijs Groenteman, haar kersverse echtgenoot, het las, viel hij van de ene verbazing in de andere.

De bruiloft van Aaf Brandt Corstius en Gijs Groenteman Foto Masha Osipova

Is het nodig dat je in een relatie je partner volledig begrijpt, snapt en doorgrondt? En, als we het over een heteroseksueel huwelijk hebben, is dat überhaupt mogelijk?

Theo Maassen zei ooit dat hij zich meer verwant voelde met een mannetjeswalvis dan met zijn eigen vriendin. Nu weet ik wel dat grappen over het eeuwige onbegrip tussen mannen en vrouwen het grootste comedycliché zijn – ik geloof dat Veldhuis en Kemper er hun hele carrière op hebben gebouwd – maar ja, er zit ook wel wat in.

Vorig jaar trouwde ik – alweer voor de tweede keer in mijn leven. Ik beloofde eeuwige trouw aan Aaf Brandt Corstius, u kent haar als columnist in deze krant. Ik had haar ten huwelijk gevraagd toen ze aan het bevallen was van onze zoon Benjamin. Daarna waren we heel druk met andere dingen, we trouwden toen hij zevenenhalf was en hij inmiddels ook een zusje van zesenhalf had.

Nu ben ik eraan gewend geraakt bepaalde episodes uit ons dagelijkse leven terug te lezen in haar columns. Ze beschrijft die gebeurtenissen altijd volstrekt waarheidsgetrouw en toch zijn ze ineens veel grappiger en amusanter dan toen ik ze op het moment zelf meemaakte. Dat is nou eenmaal het talent van een goede columnist; om in dagelijkse situaties dingen te zien en verbanden te leggen die een ander geheel ontgaan.

Trouwboekje

De afgelopen maanden schreef ze niet alleen columns, ze was ook bezig met een nieuw boek, een heel boek over ons huwelijk! Trouwboekje zou het gaan heten, met als ondertitel: ‘Zo maak je van de mooiste dag van je leven de mooiste dag van je leven’. Inmiddels is het af en verschenen en heb ik het ook gelezen. En nu ben ik een heleboel inzichten rijker.

Naast talloze inzichten op microniveau ook één heel groot mega-inzicht, want nu weet ik zeker dat ik heel anders in elkaar zit dan mijn vrouw. En dat ik het idee dat wij elkaar werkelijk zouden begrijpen, inderdaad moet laten varen.

Als men mij zou vragen om een boek over onze trouwerij te schrijven, zou ik ten einde raad zijn. Want over de voorbereidingen op dat hele evenement heb ik ongeveer dit te zegen: ‘Het is een ontzettend geregel en gedoe, vlak van tevoren heb ik nog een duur pak gekocht, en uiteindelijk bleek alles gewoon goed te komen.’ En over de trouwerij zelf: ‘Het was echt heel romantisch.’

Eigenlijk is die hele voorbereiding – het uitzoeken van de locatie, het maken van de gastenlijst, de samenstelling van het diner, het ontwerpen van de uitnodiging, enzovoorts – in een grote mist in mijn hoofd verdwenen. Ik vraag me inmiddels af of ik het überhaupt bewust heb meegemaakt.

Een andere realiteit

Hoe anders is dat bij Aaf. In de maanden voor ons huwelijk blijkt zij in een andere realiteit geleefd te hebben. In Trouwboekje beschrijft zij op indrukwekkend gedetailleerd niveau voor welke dilemma’s zij heeft gestaan, welke gedachten zij heeft gehad, welke processen ze heeft doorgemaakt en welke inzichten ze heeft verworven. Vaak van praktische aard, vaak ook heel persoonlijk.

Had ik dus geen idee van. Natuurlijk had ik wel door dat ze heel vaak boos op mij was, omdat ik me niet druk genoeg maakte over onze bruiloft. Waardoor er heel wat geregel op haar bordje terechtkwam. Ik zag de bruiloft meer als een feestje: een administratieve handeling met emotionele connotatie. Ik had eigenlijk niet door dat zij door een achtbaan van emoties ging en met een levensveranderende episode in haar leven bezig was. Daarom is Trouwboekje voor mij niet zozeer een praktische gids bij de voorbereiding op een huwelijk (heb ik ook niet nodig, ik ben nu twee keer getrouwd, daar wou ik het bij laten), maar vooral als een minutieuze analyse van de denkwereld van mijn vrouw. En vermoedelijk ook van heel veel andere vrouwen – of mannen met een vrouwelijk functionerend brein. Het is een eye-opener.

Haar boek is opgedeeld in vier hoofdstukken: ‘De voorsleep’, ‘De dag zelf’, ‘De nasleep’ en ‘Verdere verdieping’. Het hoofdstuk ‘De Voorsleep’ is logischerwijs het langst en opgedeeld in maar liefst 102 (!) subhoofdstukken, die elk een thema, dilemma of probleem behandelen.

Hoe is het mogelijk dat Aaf daar allemaal mee bezig is geweest, dat ze 102 van die problemen heeft zitten oplossen, zoals ‘Eten, op schalen of op borden’, ‘De grote beige onderbroek en de plak-beha’, en ‘De oudoom met (te) veel tekst en een lintje’. Terwijl ik alleen maar op de bank lag en slechts dacht: ‘Ik hoop dat iedereen zich vermaakt!’

Wat voor soort tips geeft Aaf in haar boek? Tja, ze heeft werkelijk voor élk denkbaar probleem een oplossing. Bijvoorbeeld: nodig je collega’s uit op je huwelijk? Aaf: ‘Ik zou als stelregel houden dat als een collega ook een vriend is, dat wil zeggen dat je wel eens naar de bioscoop gaat of samen gaat eten, het heel goed kan. Maar als dat niet zo is, hoeft het niet. Echt niet. Dat je een kantoor en een koffiezetautomaat deelt met mensen, betekent niet dat ze bij huilerige mijlpalen in je leven hoeven te zijn.’ Wat een verhelderende en praktische gedachte!

Slome bruidegom

Met terugwerkende kracht schaam ik mij dood dat ik zo’n slome bruidegom was. Toen ik al haar worstelingen teruglas, herinnerde ik me inderdaad vaag dat die allemaal weleens langs zijn gekomen in onze gesprekken, maar dat ik ze amper geregistreerd had. En ze door haar heb laten oplossen. En nu stelt ze al haar op opgedane kennis ook nog eens ten dienste van alle toekomstige bruidsparen van Nederland, terwijl ik helemaal niks nuttigs heb gedaan met de mooiste dag van mijn leven.

Zoals gezegd, tijdens de voorbereiding van ons huwelijk hebben we heel wat geruzied. Omdat we dus eigenlijk met twee verschillende dingen bezig waren: ik met wachten op wat er komen ging, zij met een waanzinnig feest organiseren. En na die turbulente periode mochten we eindelijk trouwen. En dat was romantischer dan ik me ooit had kunnen bedenken.

Misschien is het wel goed om maandenlang langs elkaar heen te leven. Om elkaar dan ineens, op het moment suprême, in de ogen te kijken en weer geheel voor elkaar te vallen. Om de liefde vervolgens te vieren alsof je lever ervan afhangt.

Ik hoop dat iedereen dat een keer meemaakt in z’n leven. En ik zou het iedereen gunnen om te trouwen met Aaf Brandt Corstius.

Jammer genoeg voor u is dat voorrecht al aan mij vergeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.