Column Sylvia Witteman

4K: dat klonk als een door een afgepeigerd reclamebureau bedachte naam voor een uitsloverig scheermesje

Mijn zoon had de televisie kapot laten vallen. Nu vond ik dat niet zo erg, want ik kijk toch zowat nooit en bovendien hadden we er nóg een. Maar mijn zoon bleek het onaanvaardbaar te vinden om met het hele gezin naar één tv te moeten kijken en trouwens, betoogde hij, hadden we sowieso allang een nieuwe moeten hebben, eentje met ‘4K’ .

Dat klonk als een door een afgepeigerd reclamebureau bedachte naam voor een uitsloverig scheermesje, maar het bleek om de scherpte van het televisiebeeld te gaan. ‘Zelfs jíj zult het verschil zien!’, kraaide mijn zoon. ‘En je kunt er ook heel mooi schilderijen op kijken!’ Ja, hij weet waar hij zijn moedertje lekker mee maakt. Zijn goedhartige ogen sproeiden blauwe vonken van geestdrift, iets dat ik al bijna 18 jaar niet kan weerstaan. Het ‘vooruit dan maar’ was eruit voor ik er erg in had, en weg was hij al, met mijn pinpas.

Een uurtje later stond er een enorme tv in de kamer, naast de open haard die wij niet meer mogen gebruiken, met het oog op de poolkappen. ‘Laat jij mij maar eens wat van die 4K zien, jongen’, sprak ik. En hop, daar knalde een kamerbrede natuurfilm tegen mijn netvlies, een sappig groen oerwoud, met in het midden een pluizig, slapend vleermuisje. Ik kon elk wimpertje van dat vleermuisje tellen. Er kwamen nog veel meer fijne dieren in beeld, beo’s en leeuwen en zo, allemaal even haarscherp; het vleermuisje woonde in een plant, vertelde een fluwelen mannenstem erbij, en die plant leefde dan weer van de poep van dat vleermuisje. ‘Misschien bestaat God tóch’, zei ik tegen mijn zoon.

‘Wacht’, zei hij. ‘Hier, dit is óók in 4K.’ Er verschenen beelden van bessen, kersen en aardbeien die in slow motion dansten op zwalpende pornomuziek, wat zowel volstrekt zinloos als heel rustgevend was. Daarna bekeken we een ook alweer zo prachtig uitziende animatiefilm over een suïcidaal schaap. Het was een metafoor voor de kosmos, geloof ik, en ik ging er helemaal in op. Ook de beloofde schilderijen toonde mijn zoon me (Van Goghs sterrennacht kon bewegen!) en tot slot toverde hij een levensgroot haardvuur op het scherm, het knetterde en flakkerde dat het een lieve lust was, pal naast onze échte haard, die leeg, koud en donker voor zich uit stond te staren. Een absurd tafereel, ja, ik zou bijna het woord ‘post-apocalyptisch’ gebruiken, foei, gauw mijn mond spoelen.

Het was een heerlijke avond. ‘En morgen hang ik de tv aan de muur’, zei mijn zoon verzaligd. ‘Dan is het nóg mooier’.

Als hij hem nou maar niet wéér uit zijn poten laat vallen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.