Seksmail met Marith Iedema

‘Wie de jaloezie niet kent, kent geen liefde’

Wekelijks mailt (of appt) Arnon Grunberg met mensen over seks en aanverwante zaken. Deze week met Marith Iedema, die het boek (S)experimenteren schreef.

Marith:

Goedemorgen Arnon,

Als ik vertel dat ik over seks schrijf, word ik vaak meewarig aangekeken. Recent had ik een akkefietje met een cabaretier. Hij mailde me: ‘Hopelijk zet je je talent in de toekomst in voor een beter doel dan seks’. Wat is dat toch, dat niemand het een punt vindt als je schrijft over tuinieren of de middeleeuwen, maar dat seks een onderwerp is om op neer te kijken? Wordt schrijven over seks hoger aangeslagen als je een literaire reus bent?

Liefs, Marith

Arnon:

Marith,

Ik ben geen reus, ook geen literaire - als je over jezelf gaat nadenken als literaire reus ben je verloren, ook voor de literatuur.

Seks raakt aan existentiële angsten, maakt mensen onzeker. Daarnaast is de seksualiteit van vrouwen voor veel mannen bedreigend. Jij schrijft dat je naar seksfeesten gaat, andere mensen zouden dat misschien ook willen, maar durven niet. Dat kan woede veroorzaken.

Kun je je voorstellen dat je alleen nog over seks schrijft zonder seks te hebben? Achterin je boek (S)experimenteren staat een soort grafiek die de verschillende afspraken ordent die er mogelijk zijn op seksueel gebied, van polyamorie via gesloten swing naar religieus poly (‘Als leider van deze religieuze stroming verdien ik een harem.’)

Verdien jij een harem?

Liefs

Marith Iedema Beeld Jorna Wierts

Marith:

Verhelderend. Ik trek het me niet erg aan hoor, dat ‘mijn onderwerp’ wordt gezien als derderangs.

Wellicht vergaat de lust me op een dag - of werkt mijn lijf niet langer mee - dus ja, ik kán me voorstellen dat ik schrijf over seks, zonder het te doen. Maar een prettige gedachte is dit allerminst. Een leven zonder seks lijkt me kleurloos. Seks is een essentieel onderdeel van een relatie, geloof ik. Het zorgt voor mildheid, voor verbondenheid, het ontspant me.

Niemand verdient een harem. Het lijkt me verschrikkelijk het te doen met een man of vrouw die zelf geen keus heeft. Er meerdere relaties op nahouden is prima, als alle partijen daarmee content zijn. Ik geloof niet dat monogamie realistisch is - tot de dood ons scheidt. Maar polyamorie is niks voor mij. In de liefde prefereer ik exclusiviteit. Ik heb het geprobeerd: parallelle verhoudingen. Nooit meer. Liever zoek ik met mijn geliefde spanning op. Vaak genoeg om het vuur brandend te houden. Dat noem ik (s)experimenteren. Er is van álles mogelijk, ook in de monogame relatie. Zelf bezoek ik weleens erotische feesten. Jij had seks met een dame in een parenclub. Stond jouw vriendin hierbij, en keek ernaar? Hoe zit het met jaloezie bij jullie? En was de gebeurtenis voor herhaling vatbaar?

Arnon:

Polyamorie is niets voor jou, maar monogamie is niet realistisch. Dus als we gaan eten zouden we - althans in theorie - met elkaar naar bed kunnen, mits ik je vervolgens niet bestook met e-mails?

Toen ik de parenclub in Zuid-Frankrijk bezocht was ik daar met een vrouw die naaktstrand en bijbehorende clubs goed kende, niet mijn vriendin. Wie de jaloezie niet kent, kent geen liefde, maar je kunt je partner vrijwel niets verbieden. Leven en vooral liefde en seks bestaan uit morele ambiguïteit, waarmee ik wil zeggen: je mag me een keer meenemen naar een parenclub.

Marith:

In theorie is alles mogelijk. In de praktijk ook, als de vonk overslaat tussen jou, mij en mijn geliefde. Tegenwoordig weersta ik de verleiding ‘één op één’ met een man in bed te duiken. Als het klikt tussen de lakens, ligt verliefdheid op de loer. Je moet elkaar niks verbieden, maar jezélf wat ontzeggen, dat kan wel.

Best leuk, een parenclub. Liever neem ik je mee naar fetisjfeest Wasteland. Ben je kinky? Bezit je een leren broek?

Ik kan niet wachten.

Arnon:

Geef me het mailadres van je geliefde, dan zet ik met hem de correspondentie voort. Niet boos zijn als we verliefd op elkaar worden en voor altijd bij elkaar blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.