Interview Lust & liefde

‘Ik zit met een hart vol liefde die niks meer waard is’

Beeld Sasa Ostoja

Elke week interviewt Corine Koole iemand over lust en liefde. Vincent (44) voelde zich prima in de wolk van gezamenlijkheid van zijn gezin. En toen had zijn vrouw er genoeg van.

‘Ik was heel gelukkig in mijn huwelijk. De dagen met onze vier kinderen regen zich iedere week opnieuw op soortgelijke wijze aan elkaar en op de een of andere manier stemde me dat blij. Waar anderen op zoek zijn naar hoogtepunten of opleven wanneer zich een moment voordoet van nieuwe verliefdheid, heb ik me altijd bij het gebrek aan pieken en dalen uiterst comfortabel gevoeld. En ik dacht dat dit ook voor mijn vrouw gold. Plotselinge onderlinge aantrekkingskracht komt en gaat, maar die onderstroom van constante vertrouwdheid die je liefde zou kunnen noemen, vind ik veel interessanter. Natuurlijk, met vier kinderen en twee banen houd je een fabriek draaiende met zijn tweeën. Dat is zwaar, maar vooral erg leuk. Je begint toch aan een groot gezin om het af te maken? Het genoeglijke, het kleine, de terugkerende patronen die slechts in detail varieerden, en dan uitsluitend voor ons als direct betrokkenen waarneembaar, waren de parels van het gezinsleven. Niet de uitspattingen of luxe vakanties. Wij reisden met vier kinderen waar Ryanair ons bracht, maakte mij niet uit waarheen, als het maar goedkoop was. Liever een fijn leven het hele jaar door, dan krom liggen voor je vakanties. Ook daarvoor gold, dat ‘niks bijzonders’ mij blij genoeg maakte.

Mijn vrouw en ik hadden nooit hoogoplopende ruzies. Ik hoopte, zoals men dat pleegt te zeggen ‘oud met haar te worden’. ’s Avonds als de kinderen lagen te slapen zaten we naast elkaar op de bank. Dan spraken we wat, soms uitmondend in een discussie als we het niet eens waren, maar vaak kwam dat niet voor. Onze jongste zoon had leerproblemen, daar zochten we samen de juiste oplossing voor. Ook op dit punt vonden we elkaar. Negentig procent van de tijd waren we het eens. Het stemde me trots, dit deden we toch maar samen, dit hele leger kinderen. Zo mooi vond ik dat, van een lang huwelijk met kinderen; die wolk van gezamenlijkheid die voor elk van de gezinsleden iedere dag opnieuw het vertrekpunt was. Maar heel abrupt, ging het na 25 jaar mis. Ineens zei ze vorig jaar op een avond: ik heb een ander. Het was een week voor de verjaardag van een van onze kinderen. Een uur of acht, negen. Ze zat aan tafel en huilde. Een uur daarvoor, toen ik thuis kwam van mijn werk had ze met een ernstig gezicht gezegd dat ze me iets wilde vertellen. Ik had wel gemerkt dat het de laatste tijd wat stroever liep dan anders. Er was vooral aandacht voor de kinderen en wat minder voor elkaar en de frequentie waarmee we seks hadden was gedaald naar eens in de zes maanden. Een dieptepunt, ja, maar we wisten dat dit tijdelijk was. Kort voor die avond hadden we op de bank nog samen gelachen om een tv-programma over beddendood. We waren zo close, zo kwam het me voor, dat we zelfs onze tekortkomingen met een knipoog onschadelijk konden maken. Zolang we ons er maar bewust van waren.

Voor een nieuw op te zetten ‘liefdespodcast’ van De Volkskrant zoeken we naar stellen die hun verhaal willen vertellen aan onze interviewster Corine Koole bekend van onze best gelezen rubriek Lust & Liefde uit Volkskrant Magazine.

Maar ineens was het voor bijsturen van het ene op het andere moment te laat. Mijn vrouw huilde: ‘Het gaat niet goed met ons.’ En in een adem bekende ze dat ze al twee jaar lang een andere man zag met wie ze de laatste vier maanden ook seks had. Ze zei dat ik onvoldoende oog voor haar had gehad in de periode ervoor dat haar moeder was overleden, en koortsachtig ging ik na waarin ik dan precies tekort geschoten was. Ik weet dat ik niet altijd de meest empathische man ben. Maar hoe ik ook dacht, ik begreep het niet. Ik had haar juist in die tijd de zorg voor de kinderen uit handen genomen, zodat zij aan het sterfbed van haar moeder kon zitten, was dat dan geen aandacht? Nee, zei ze. Ze had vaker een arm om zich heen gewild, ze had gewild dat ik had gevraagd hoe ze zich voelde. Ik was te praktisch. Die avond zei ze ook dat ze niet meer van me hield. Het voelde alsof ik onder water werd geduwd en ik niet langer kon ademen. Al die jaren dat we samen waren, was zij jaloers op iedere vrouw die in mijn buurt kwam. Er hoefde zich maar een nieuwe collega aan te dienen of haar haren schoten overeind. Ik had altijd gedacht dat dit een blijk van liefde en gehechtheid was, nu bleek ze me vele stappen voor en brak zij met mij. Zomaar. Dat kon kennelijk.

Maar ík houd wel van haar. Nog steeds. Ik zit met een hart vol liefde die niks meer waard is. Ik had gewoon door willen gaan. Ze stelde nog voor ‘platonisch’ verder te leven onder een dak. Bij elkaar blijven voor ons prachtige gezin. Maar hoe dan? Als je 25 jaar alles voor elkaar bent, neem je toch geen genoegen met het ontbreken van elke vorm van intimiteit? Intussen woon ik alleen en probeer iets te maken van mijn co-ouderschap. Vorige week was de jongste jarig. Andere jaren was ik daar ook om te assisteren bij haar feestje, nu had ik er niks te zoeken. De glimp die ik als ongenode gast opving toen ik mijn zoon diezelfde middag ophaalde om naar voetbal te brengen, maakte alles nog pijnlijker. Ons gezin is in alle opzichten onherstelbaar gekanteld. De ingrediënten: man, vrouw, kinderen, zijn hetzelfde, maar de samenstelling en de verhoudingen zijn onherkenbaar. Ik verwijt haar dat ze geen andere uitweg zag dan laf een verhouding beginnen met iemand die zogenaamd wel aandacht heeft; een valse tegenstelling waartegen ik me niet kan verweren. En dat grote gezin dan dat ze zo zielsgraag wilde? Onze oudste zoon is 14, hij heeft het meest last van de scheiding. Het huis waarin hij opgroeide is verkocht, hij moest zijn oude wijk uit.Nogmaals, waarom? Omdat we elkaar de tent uitvochten? Nee. Omdat het zachte, spanningsloze ritme van ons gezin mijn vrouw verveelde. Ze had behoefte aan pieken. Tevredenheid is een taboe geworden.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Vincent gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.