Die ene patiënt Basisarts Darbaz Abbas

‘Ik was koppig en geloofde in mezelf, maar toch had ik de stimulans nodig van een buitenstaander’

Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: basisarts Darbaz Abbas (31).

Die ene Patient (c) Olivier Heiligers Beeld Olivier Heiligers

‘9 jaar was ik toen ik met mijn ouders vanuit Irak naar Nederland vluchtte. Ik kwam terecht in groep 6, tussen kinderen die een onbegrijpelijke taal spraken. In de klas kon ik lange tijd niet meekomen. Thuis heerste onzekerheid. Jarenlang woonden we in asielzoekerscentra, we raakten uitgeprocedeerd, er was een periode dat we elk moment konden worden teruggestuurd. Na de basisschool kwam ik op het vmbo-kader terecht. Dat was, dachten de leraren, voor mij het hoogst haalbare.

‘Na het vmbo deed ik mbo-verpleegkunde, daarna het hbo en steeds weer moest ik de docenten bewijzen dat ik het aankon. Het is te moeilijk voor je, zeiden ze vaak, jij kunt dit niet, word jij nou maar gewoon verzorgende, dat is het maximaal haalbare. Vaak kreeg mijn taalachterstand de schuld. Ik was ook een moeilijke student hoor, ik vond de stof saai en daarom deed ik mijn best niet zo. Na het hbo ging ik werken als verpleegkundige in een ziekenhuis. Met in mijn achterhoofd een droom die me al door velen uit het hoofd was gepraat: arts worden. Een studie geneeskunde, kreeg ik overal te horen, daar moest ik echt niet aan beginnen. Dat was te hoog gegrepen, het zou een grote teleurstelling worden.

‘En toen werd er op mijn afdeling een oude man opgenomen. Een nors type, hij gaf voortdurend commentaar en had overal kritiek op, maar langzaam won ik zijn vertrouwen en ontstond er een band. Hij vertelde me dat hij anesthesioloog was geweest en gaandeweg begon hij vragen te stellen. Ik vertelde hem over mijn droom, en over mijn achtergrond die me in de weg leek te staan.

‘Hij was de eerste die niet negatief reageerde. Ga ervoor jongen, zei hij, dat kun jij wel. Hij vond het knap dat ik van zo ver was gekomen. Zijn dochter was arts, hij vertelde haar over mij en ook zij moedigde me aan. Het vertrouwen dat hij me gaf, is me altijd bijgebleven. Ik was koppig en geloofde in mezelf, maar toch had ik de stimulans nodig van een buitenstaander. Hij gaf me net het zetje dat ik nodig had.

‘Om in aanmerking te komen voor de zij-instroom van de universitaire opleiding moest ik eerst een vwo-diploma hebben. Dat heb ik, naast mijn werk, met zelfstudie gehaald. Daarna ben ik geneeskunde gaan studeren. Dat waren zware jaren waarin ik elke dag een strakke planning aanhield. Ik greep iedere kans aan om te studeren, zelfs als ik op de trein stond te wachten. In het weekend werkte ik gewoon nog als verpleegkundige, zelfs toen ik mijn coschappen liep. Dat was nodig omdat ik mijn studie deels zelf moest betalen. Ruim tien jaar geleden heb ik dankzij een generaal pardon een verblijfsvergunning gekregen maar ik heb pas sinds vorig jaar een Nederlands paspoort. 

Darbaz Abbas

‘Vorig jaar ben ik afgestudeerd. Ik ben nu arts in het ziekenhuis waar ik jarenlang als verpleegkundige heb gewerkt. Ik heb dienst op vijf verschillende afdelingen, van de spoedeisende hulp tot de traumakamer en de kinderchirurgie. Het is een prima leerschool, ik wil er alles aan doen om een goede dokter te worden. Ik probeer nu een opleidingsplek te vinden, maar ik moet het opnemen tegen kandidaten met veel meer werkervaring en prachtige cv’s. Door de lange weg die ik heb afgelegd, ben ik ook nog eens een stuk ouder dan de meeste anderen.

‘Doorzetten en nooit denken dat je ergens te dom voor bent: dat is de levensles die de oude man op mijn afdeling mij toen heeft geleerd. Dat is nu zes jaar geleden en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik heb me altijd afgevraagd hoe het hem is vergaan. Ik zou hem zo graag nog eens laten weten dat ik het heb gered. En dat ik mijn succes ook een beetje aan hem te danken heb.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.