'Ik was een schoonheidsfoutje, een vrouw met een penis'

De politie controleerde of ze geen vrouwen- kleren droeg, ze werd vernederd en bespot. Nederland was echt niet vooruitstrevend voor transgenders. De terugblik van een vrouw, met toen nog een piemel.

Aaicha laat een foto van haar jonge zelf zien/ Foto screenshot Andere tijden

'In de wachtkamer van het politiebureau Warmoesstraat moest ik me uitkleden, zelfs mijn slipje werd in beslag genomen, want dat was een damesslipje. De agenten voetbalden met mijn bh. Ze lachten en gilden: 'Ze probeert haar snikkel te verbergen.'

Heksenjacht op transgenders
'De Amsterdamse politie hield in de jaren vijftig, zestig en begin zeventig een heksenjacht op transgenders. In de gemeenteverordening stond dat je je niet op de openbare weg mocht vertonen in kledij van een kunne waartoe je niet behoorde. Dat dateerde uit de tijd van Napoleon en is in de jaren zeventig geschrapt.'

'Meerdere transseksuelen hebben zelfmoord gepleegd. Klazientje heeft zich opgehangen in het huis van bewaring. Ze zat bekeuringen uit wegens aandacht trekken op het Rembrandtplein. Bewaarders keken door het kijkgaatje van de celdeur en riepen: 'Laat je tieten even zien.'

 
Bewaarders keken door het kijkgaatje van de celdeur en riepen: 'Laat je tieten even zien.'

'Ik moest almaar nieuwe kleren kopen en boetes betalen. Werk kon ik niet krijgen, ik werd overal geweigerd. Een uitkering kreeg ik niet. 'Komt u maar terug met een pak aan en een stropdas, en knipt u eerst uw haar maar eens af', werd mij verteld.

'Wat ga je dan doen? Ik kwam in de prostitutie terecht en ging pezen en pikken. Denk niet dat ik de weg van de minste weerstand heb gekozen. Het was het enige dat ik kon krijgen. Ik werd crimineel gemaakt. Van niks kun je niet leven. Ik beroofde weleens een klant van een paar meier.

Geboren als Leonhard
'Ik ben geboren als Leonhard, maar had al snel door dat ik in het verkeerde lichaam was geboren. Mijn ouders wisten zich geen raad met me. Toen ik 18 was, betrapte mijn moeder me op mijn zolderkamertje in bed met een man, een Jamaicaanse danser van het Bazookaballet.

'Ze liet me opsluiten in een psychiatrische inrichting. Volgens de dokters was ik een getraumatiseerde homo - genezing was mogelijk. Vastgesnoerd op een brancard werd ik in een ziekenauto afgevoerd. Een paar dagen later ben ik gevlucht. Ik had tot mijn 21ste in het gesticht moeten blijven.

'Ik ben naar Parijs gelift, waar ik verzeild raakte in het nachtleven. Ik was zangeres en gaf een imitatie van Marlene Dietrich. Was ik helemaal. Zong ik Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt. Ik zong Into each life some rain must fall van Nat King Cole, La vie en rose van Edith Piaf. Allemaal live, niks playback.

'Ik was zo groen als gras toen ik in Parijs aankwam. Tussen andere transseksuelen die als vrouw leefden, zag ik wie ik was. Ik heb me ook opgemaakt, heb mijn haar opgestoken en mijn wenkbrauwen geëpileerd. Mijn ziel kwam naar buiten, ik heb me nooit meer afgeschminkt.

Na drie jaar ben ik teruggegaan naar Amsterdam. De Parijse politie zocht me omdat ik een vervalst paspoort had.

Foto's van de jonge Aaïcha. Foto screenshot Andere tijden
 
Wat ga je dan doen? Ik kwam in de prostitutie terecht en ging pezen en pikken.

'Het heeft niks met homoseksualiteit te maken. Homo's vallen op hun eigen. Er zit veel narcisme in homoseksualiteit. Ze zouden nooit hun penis laten weghalen, die vinden ze veel te mooi. Ik schaamde me kapot dat ik een penis had. Ik heb hem altijd verstopt.

'Begin jaren zeventig ben ik geopereerd. Eindelijk was ik van dat rotding af. Veel later zag ik foto's van een dergelijke operatie. Ze joegen me de stuipen op het lijf. Als ik die had gezien voordat ik onder het mes ging, was ik er misschien nooit aan begonnen.

'De eerste operatie, in het Beatrixoord in het Oosterpark in Amsterdam, mislukte. Ik groeide weer dicht. Het leek wel of de chirurg een boom had gerooid. Twee jaar heb ik rondgelopen zonder seksorgaan. De tweede keer ben ik in Engeland geopereerd. Vanaf die tijd ben ik vrouw. Behalve dat ik niet vruchtbaar ben.

 
Begin jaren zeventig ben ik geopereerd. Eindelijk was ik van dat rotding af.

Vier keer getrouwd
'Ik ben vier keer getrouwd. De laatste keer 17 jaar geleden, met een Marokkaan, hij was 23 en ik 65. Met hem ben ik nog steeds getrouwd. Hij woont een etage boven me. We zijn niet dag en nacht bij elkaar, ik ben aan het schrijven aan mijn tweede boek, ik ben ziek, heb longkanker, en ik heb geen zin meer in seks.

'De natuur maakt uit of je leeft als vrouw of als man. Het zit in je genen. Je bedenkt het niet zelf. Het beste is dat het zo jong mogelijk wordt herkend. Het is niet altijd zeker dat het op een operatie uitdraait. Je jonge jaren zitten vol verrassingen, je weet nooit welke kant het opgaat.

'Ik heb enorm moeten vechten, ik ben geweldig trots dat ik het allemaal heb doorstaan. Ik heb er zelf voor gezorgd dat ik kan laten zien wie ik ben. Het was een harde tijd. Ik heb er vijf vriendinnen aan verloren die zelfmoord hebben gepleegd. Een paar zijn er vermoord.

'Ik was een schoonheidsfoutje, een vrouw met een penis. Het is vreselijk moeilijk om dat te veranderen. Het geeft veel psychische en lichamelijke pijn. Als je dat allemaal achter de rug hebt, word je nog steeds poot genoemd.

'Nog steeds vecht ik tegen vooroordelen. De vorige paus heeft landen waar transgenders nog verboden zijn op het hart gedrukt ze te blijven bestrijden. Mensen, in godsnaam, blijf alert.'

Een volledige versie van het interview staat dit weekeinde in de Volkskrant. Een interview met Aaïcha Bergamin was zondag ook te zien op Andere Tijden.

Aaïcha Bergamin Foto screenshot
Meer over