Het is belangrijk dat er een plek als de Parade is.
Het is belangrijk dat er een plek als de Parade is. © Achmed Akkabi

Voor Géza Weisz is de Parade een speeltuin voor volwassenen

Het is weer Paradetijd. De hele zomer toert het kleurrijke theaterfestival door het land. Acteur en DJ Géza Weisz bezocht voor de Volkskrant de Haagse editie.

Wat heb jij met de Parade?

'Ik heb er lang gewerkt. Ben stapje voor stapje omhoog geklommen op de Parade-ladder: de eerste paar jaar begon ik met het spoelen van glazen, toen promoveerde ik tot 'glazenhaler', weer een jaar later stond ik achter de bar en uiteindelijk kon ik mijn opwachting maken als acteur in een voorstelling. De zomers op de Parade waren altijd schitterend, een speeltuin voor volwassenen. In Amsterdam is de Parade nu wel een beetje een corpsballenfestijn geworden, veel mensen gaan er alleen maar heen om sangria te drinken. Dat vind ik leuk aan Den Haag, hier komen de mensen echt nog voor de voorstellingen.'

In Amsterdam is de Parade nu wel een beetje een corpsballenfestijn geworden

Je was op de KinderParade. Wat heb jij met kindertheater?

'Ik maak eigenlijk geen onderscheid tussen kinder- of volwassenentoneel. Een goede kindervoorstelling is vaak ook leuk voor volwassenen. Ik kan me nog de voorstellingen van de familie Dagelet herinneren en die vond ik te gek. Ik heb een zwak voor het circusgevoel, dat je met je elkaar op tour gaat. Later als ik een gezin heb, lijkt me dat fucking - ik bedoel heel - leuk om te doen.'

Wat vond je van Eendje, een poppenvoorstelling van Kim van Zeben over de vreemde eend in de bijt?

'Marije Gubbels deed de regie van deze voorstelling. Zij heeft mijn allereerste toneelervaring geregisseerd op mijn middelbare school. Het is een heel leuk, vrolijk en hysterisch mens. Dat zag je terug in de voorstelling. Maar ik vond het medium. Het buikspreken vond ik overigens heel bewonderenswaardig en Kim beheerst die techniek goed. Het was alleen een beetje een kinderachtige voorstelling. Ik had laatst een discussie met een vriend hoe je tegen een kind moet praten. Ik ben van mening dat je niet extra kinderlijk tegen ze moet spreken. Al zal ik eerlijk bekennen dat ik sinds twee weken een hond heb en mezelf zo nu en dan ook betrap op "koetsjie-koetsjie-koetsjie"-geluiden.'

Het stuk ging over er niet bij horen, over de buitenstaander zijn. Herken je dat?

'Nee, ik hoorde er altijd wel bij. Misschien dat ik daarom geen affiniteit had met de voorstelling, haha.'

Hierna bezocht je de muziekvoorstelling "Oh Yeah, Alright, Okay!" van Niko, hoe was dat?

'Ik zat bij de leadzanger Nik van den Berg op de Toneelschool in Maastricht en was altijd al een beetje jaloers op hem. Met zijn lange spillebenen, zijn goudblonde haarlokken en blanke getatoeëerde armen bespeelt hij de gitaar als een ware rockster. Hij oogt altijd heel comfortabel met zichzelf, vrij in zijn lichaam en angstloos op het toneel. De band en hij zijn ook nog eens uitzonderlijk muzikaal en hebben een perfect gevoel voor humor en theater. Hierdoor wordt het geheel veel meer dan een beetje lekker jammen. Het is belangrijk dat er een plek als de Parade is want zo'n voorstelling als dit kan bijna nergens anders.'

Waar ben je tot slot zelf nog mee bezig?

Het Leven is Vurrukkulluk is een ode aan het leven

'Ik ben net klaar met de opnames van de film "Het leven is Vurrukkulluk", naar het boek van Remco Campert, geregisseerd door mijn vader Frans Weisz. Dit is het allermooiste wat ik ooit gedaan heb. Het is een ander soort film dan we gewend zijn in Nederland, niet weer de zoveelste romantische komedie, maar een poëtisch sprookje.

Campert die dicht echt zoals we allemaal wel zouden willen dichten. Het is altijd raak, het is vaak heel grappig, heel lief en mooi. Het is nooit pretentieus. Je merkt dat hij zich niet laat verleiden woorden te gebruiken om indruk te maken op zijn lezers. Hij kan heel goed observeren en de kleinste gebeurtenissen vervolgens prachtig vertalen in woorden.'

'Ik was deze week nogal van slag door wat er met Abdelhak Nouri is gebeurd. Ik had een besefmoment: het kan écht zo voorbij zijn. Daarom dwing ik mezelf nu van elke seconde te genieten. Het Leven is Vurrukkulluk is een ode aan het leven. Want het leven ís vurrukkulluk.'