Nico Dijkshoorn: 'Gedeelde badkamer.' Mijn hart stond stil. 'Ook de wc bedoelen ze?' 'Ja, ook de wc.'
© de Volkskrant

Nico Dijkshoorn: 'Gedeelde badkamer.' Mijn hart stond stil. 'Ook de wc bedoelen ze?' 'Ja, ook de wc.'

De marketing van Booking.com zet aan tot onverantwoorde beslissingen.

Het was mijn schuld. We zaten een week geleden op een hotelbed, ergens in Aarhus, Denemarken, en ik verlangde naar stilte en een boek. Even niet elke ochtend onze koffer naar de auto slepen. Ergens blijven, dat wilde ik.

We zochten een hotel op de verlangde locatie, ongeveer 40 km boven Kopenhagen. En verdomd, daar floepte het in beeld. Perfect. Aan een strandje. Een groot huis van wit hout. Geen televisie op de kamer. Een prachtig groot balkon. De gebruikelijke booking.com-zenuwzooi begon te verschijnen. 'Op DIT moment bekijken 649 mensen deze pagina. Nog maar 1 kamer beschikbaar!'

'Nog 1 kamer beschikbaar.' 'Nu verdomme boeken', zei ik.

'Negeren', zei Tanja. 'Rustig zoeken.' Weer verscheen een tekst. '729 mensen gaven dit hotel een 9.6' 'Boeken', zei ik, 'snel!' Tanja aarzelde. 'Zeer gewild' verscheen nu ergens onder in het scherm. '952 mensen bekijken deze aanbieding. Nog 1 kamer beschikbaar.' 'Nu verdomme boeken', zei ik. 'Nu. Geen televisie. Unieke kans.'

Tanja voerde enkele handelingen uit. 'We hebben hem', zei ze. 'Drie dagen. We kunnen niet annuleren.'

Daarna gingen we eens kijken wat we eigenlijk hadden geboekt. Tanja las voor. 'Zeezicht.' Ik gromde. 'Gedeelde badkamer.' Mijn hart stond stil. 'Ook de wc bedoelen ze?' 'Ja, ook de wc.'

Ik moest lopen over een gezamenlijke badkamervloer

Precies op dat moment viel de bodem uit mijn bestaan. Ik moest de komende drie dagen de lucht van een ander opsnuiven. Ik moest lopen over een gezamenlijke badkamervloer. Als ik ging douchen, zou de badkamer nog nat zijn van een ander.

We werden er allebei stil van. Daar zaten we, op ons bed. Soms zei een van ons een halve zin. 'De bril, dat je gaat zitten en dat hij nog...' Ik zei: 'Misschien horen we na twee dagen precies wat ze gegeten hebben als...' We doorliepen in een razend tempo alle fasen van rouw. Al snel volgde de ontkenning.

Misschien zingt er wel iemand heel mooi onder de douche

'Het kan ook heel gezellig zijn', zei ik. 'Lekker samen de badkamer gebruiken. Je leert andere mensen kennen. Misschien zingt er wel iemand heel mooi onder de douche, dat kan ook.' Tanja dacht na. 'Ja, of ze vertellen ons op het gemeenschappelijke terras over hun leven, dat ze ooit in een postkantoor werkten in het voormalige Joegoslavië. Daar weet ik nu helemaal niets van.'

Een dag later kwamen we aan. In de tuin voor het huis stond een groot bord. Te koop. Ik zag dat niet als een gunstig teken. Een vrouwtje deed de deur open. Die leek mij niet Deens. Ze scharrelde om ons heen en sprak een vergeten taal. Wij lachten vriendelijk. Haar rug was ooit de verkeerde kant op gaan groeien en ze had het maar zo gelaten. Ze bracht ons naar onze kamer.

In deze ruimte waren honderden nieren verwijderd

Ik wilde dood. Meteen. Naast mijn bed. Dit was een kamer waarin je verboden medische handelingen verrichtte. In deze ruimte waren honderden nieren verwijderd. We hoorden iemand de wc doortrekken. De geur van een vreemd lichaam dreef langzaam onze kamer binnen. Het vrouwtje naast ons - de eigenaresse, bleek later - lachte hard, met haar hoofd in haar nek. Ze kneep haar neus dicht en rolde met haar ogen.

Ik liep naar beneden om een koffer te pakken. In de gang zat een jongen van ongeveer 18 jaar oud, met prachtig zwart haar. Hij huilde, met zijn handen voor het gezicht. Boven hoorde ik de vrouw iets schreeuwen. Opeens keek hij mij aan. Woedend.