Stamgast Marco.
Stamgast Marco. ©

'Ik zit bij de spaarkas van het café en verder bras ik alles op'

Stamgasten

Marco (50) kwam niet meer zo vaak als vroeger bij café-biljart De Gouden Leeuw in Valkenswaard, maar sinds hij besloot lid te worden van de spaarkas zit hij iedere week weer even bij kastelein Ruud aan de bar.

Marco: 'Na afgelopen carnaval dacht ik: ik ga weer eens meedoen met de spaarkas. Vroeger hingen er in dit café twee spaarkassen naast elkaar: een voor carnaval en een voor de zomerkermis. Tegenwoordig doen er nog maar een stuk of twintig mensen mee. Mij gaat het niet alleen om het geldbedrag dat ik volgend jaar bij elkaar heb. Je loopt niet alleen binnen om wat geld in die gleuf te stoppen. Als ik op zaterdag of zondag langskom, drink ik een biertje en buurten we wat. Elke woensdag wordt de kas geleegd. De boete is met 50 cent laag, maar ik heb me voorgenomen om iedere week te sparen. Als je zegt dat je meedoet, dan moet je het ook gewoon 53 weken volhouden, vind ik. We hadden het er verleden week nog over: we zijn alweer negen weken na carnaval. Hoe snel gaat de tijd?

Natuurlijk is het belangrijk om wat achter de hand te hebben, maar verder vind ik: niet oppotten, je leeft nu

'Thuis sparen werkt niet. Als je een paar losse euro's in een potje doet, pak je toch af en toe wat mee. En op de bank levert het ook niks meer op. De kastelein organiseert een teeravond als de pot uitbetaald wordt, de week voor carnaval. Die avond mogen de spaarders een avond gratis komen drinken. Tegen die tijd heb ik minstens 530 euro bij elkaar voor een vakantie. Ik ben 12,5 jaar getrouwd volgend jaar, en mijn vrouw en ik willen dat graag vieren in Dubai.

'Eigenlijk bras ik alles op. Natuurlijk is het belangrijk om wat achter de hand te hebben en om geen schulden te hebben, maar verder vind ik: niet oppotten, je leeft nu. Ik ben iemand van 'we zien wel'. Ik maak me ook totaal niet druk over mijn pensioen. Ik vind het belangrijk dat mensen die jong begonnen zijn met werken of die een zwaar beroep hebben eerder mogen stoppen, maar ik zou het zelf niet erg vinden om tot mijn 70ste pakketbezorger te blijven. Zo kijk ik er nu tegenaan. Ik denk ook nooit: ik moet nog zeventien jaar tot mijn pensioen. Ga je daar wel over nadenken, dan wordt het vast een sleur. Ik sta elke ochtend op met dezelfde vrolijke babbel als waarmee ik 's avonds naar bed ga. De tijd vliegt voorbij.'