FOTOSERIE DE CORONA-AFDELING

Ze is net zo coronamoe als iedereen, maar ziet dagelijks wat het virus aanricht

Een blik achter de muren van een ziekenhuis met coronapatiënten – da’s even geleden. Fotograaf Arie Kievit volgde een verpleegkundige op de voet. Zo komt het weer dichtbij.

Ze zijn uit beeld verdwenen, de coronapatiënten in de ziekenhuizen. We weten het nou wel met dat virus, de maatregelen beginnen vervelend te worden, het is niet langer de angst die regeert. Beseffen we wel dat er al maanden rond de tweeduizend patiënten met covid in het ziekenhuis liggen, dat de patiënten nog altijd net zo ziek zijn als een jaar geleden, dat het zorgpersoneel nog even hard werkt?

Fotograaf Arie Kievit volgde verpleegkundige Eline Kleiberg tijdens haar werk op de ic van het Rotterdamse Ikazia ziekenhuis en kwam terug met confronterende en ontroerende beelden.

Eline, 30 jaar, dik ingepakt in beschermende kleding, het blonde haar in een staart, wie goed kijkt ziet het zweet op haar voorhoofd staan. Snel lunchen tussendoor, twee telefoons aan de broekriem, op de gang bellen met de familie. Ze komt uit Nieuw-Beijerland, uit een gezin van acht kinderen, drie zussen werken in hetzelfde ziekenhuis. Ze is net zo coronamoe als iedereen maar zij ziet dagelijks wat het virus aanricht.

De ziekte is nu bekender, soms kunnen medicijnen helpen, maar nog steeds komt het voor dat patiënten zomaar, vanuit het niets, verslechteren.

Zorgzaam buigt ze zich over het bed van een man die wordt beademd. Op de achtergrond een prikbord met foto’s van een echtgenoot en vader, de patiënt in een vorig leven, voordat hij op de ic belandde waar hij nu voor zijn leven vecht. De meeste familieleden hebben heus begrip voor de strenge bezoekregeling op haar afdeling maar vaak genoeg moet ze toch praten, uitleggen, verbieden. En dat wil ze helemaal niet want ze begrijpt hun verdriet zo goed.

Op de mooiste foto ligt haar in plastic verpakte hand op de roerloze hand van haar patiënt.

Volg ons