FOTOSERIE GENEESPAARD

Met ‘docteur Peyo’ op ronde in de ziekenhuizen

Peyo is als therapeutisch paard een internationale beroemdheid. Filmpjes van zijn ziekenhuis­bezoeken gingen viraal op sociale media. Fotograaf Jérémy Lempin volgde de hengst in het ziekenhuis van Calais en werd genomineerd voor de World Press Photo 2021. 

Van alle dingen die Peyo tot een buitengewoon paard maken, is een van de opvallendste dat hij zelf tot een radicale carrièrewending besloot. De Frans-Algerijnse paardentrainer Hassen Bouchakour had de nu 15-jarige hengst gekocht voor zijn gecombineerde dressuur- en spektakelshows. Peyo kan het fantastisch: piaffe, passage, appuyement, stilstaan terwijl Bouchakour op de muziek van Ravels Boléro om hem heen en onder hem door danst. Maar het is niet zijn meest wezenlijke talent. Terwijl Bouchakour vond dat het paard niet naar zijn trainer luisterde, moest Peyo duidelijk zien te maken dat de trainer juist niet naar hem luisterde.

Keer op keer liep Peyo na de shows naar het publiek en pikte er telkens ­iemand uit die ernstig ziek was. Toen Peyo bij een voorstelling in Besançon de pruik van een kind zijn hoofd aftrok en ermee ging spelen (tot groot plezier van het kind zelf overigens), begreep Bouchakour dat zijn dancing days over waren. ‘Ik zag hem als een sportpaard’, zegt Bouchakour in een interview op de website El Djazaïr Mag. ‘Ik had het potentieel dat hij in zich had niet begrepen. Ik zag zijn vermogen niet om bij mensen verborgen ziekten, tumoren en kanker te ontdekken.’

Daarna bereidde hij het paard voor op de bezoeken die ze sindsdien in Franse ziekenhuizen afleggen. ‘Docteur Peyo’ gaat daarbij autonoom te werk. Hij beslist zelf welke ­patiënten zijn bezoek het hardst nodig hebben en dat zijn vrijwel altijd degenen die het mentaal en fysiek het zwaarst hebben, of stervende zijn. En voor wie zijn bezoek ook een moment van vreugde en troost is.

‘Toen ik vorig jaar een reportage hierover op tv zag, was ik eerst sceptisch. Ik wilde het met eigen ogen zien’, zegt fotograaf Jérémy Lempin – zelf geen paardenman en zelfs een beetje bang voor ze. En voor gezonde mensen is Peyo niet echt een knuffelpaard. ‘Toen ik Peyo voor het eerst zag, vond ik hem heel mooi, maar ik kon hem niet aaien. Hij laat zich niet benaderen en hij beslist zelf wie hij wil ontmoeten. Maar zodra hij weet dat iemand hem nodig heeft, is hij heel zacht en geruststellend.’

Zo volgde Lempin Peyo en Bouchakour in het palliatieve zorgcentrum van l’Hôpital du Calais. Hij zag de steun die Peyo bood aan Marion, een 24-jarige moeder met uitgezaaide kanker, en haar 7-jarige zoontje Ethan. Hij was erbij toen Peyo afscheid nam van Daniel, een voormalige ruiter, en hem later begeleidde bij de uitvaart. En bij elke ontmoeting, elk beeld voel je de intensiteit van het contact en de belangeloze liefde die het paard de mens in zulke kwetsbare momenten geeft.

‘Er sterven tegenwoordig zoveel ­mensen alleen en in isolatie’, aldus ­Bouchakour. ‘We zien dood als een drama, maar het is ook een bijzondere ervaring om te kunnen zorgen voor ­iemand in het aangezicht van de dood, om bij diegene te zijn en te zeggen: maak je geen zorgen, je kunt in vrede gaan, je zult niet worden vergeten.’

Volg ons