Fotoserie Op de intensive care

Maandenlang
in spanning

De cijfers kunnen we – nog steeds – elke dag lezen en horen. Maar hoe vaak zien we van dichtbij een gezin waar corona naar binnen sloop? Fotograaf Arie Kievit laat ons kijken.

Zo dichtbij komen we niet vaak. Wat zich afspeelt op de intensive care is meestal te intiem voor vreemde ogen. Maar als Peter Lemmens (62) half februari met covid op de ic van het Rotterdamse Ikazia Ziekenhuis wordt opgenomen, krijgt fotograaf Arie Kievit toestemming om hem en zijn gezin te volgen.

24 maart Helma Lemmens masseert de voeten van haar man. Ze werkt zelf ook in de zorg.

Zijn dochter Malou begint aan een dagboek, zodat hij later kan teruglezen wat er is gebeurd. Ze kan dan niet vermoeden wat haar vader allemaal zal moeten verduren. Hij krijgt long­embolieën, een longontsteking, bloedvergiftiging en een klein herseninfarct. Zijn nieren stoppen ermee, twee keer wordt hij met spoed geopereerd aan een bloedstolsel in zijn arm.

Gaandeweg kruipt de angst het dagboek in. ‘Hou er rekening mee dat hij het niet gaat halen’, zegt de arts. ‘We staan met de rug tegen de muur.’

  • 30 maart Peter Lemmens mag even met het bed naar buiten, zodat er meer familie op bezoek kan komen. Zijn vrouw zit bij hem, aan de andere kant de twee dochters en een kleinkind dat hij twee maanden niet heeft gezien.

  •  24 maart Helma Lemmens wordt emotioneel na haar man voor het eerst weer even gesproken te hebben.

  • 30 maart Via de ambulancesluis naar de familie buiten.

Wekenlang klampt ze zich, met haar zus Merel, haar moeder en de twee schoonzoons, vast aan de kleinste signalen. Aan de waardes op de monitor naast zijn bed. Aan de bemoedigende woorden van een verpleegkundige. Aan de buurman op de ic, die er slechter aan toe is. ‘Als hij het redt, dan redt papa het ook, dachten we.’

16 maart Peter Lemmens (62) wordt op de corona-ic in slaap gehouden.

En dan overlijdt de buurman. ‘Ik wist niet eens hoe hij heette, maar dat raakte me zo. Het maakte in een klap duidelijk hoe dichtbij de dood was.’

‘Als zijn longen het houden, dan komen we verder’, zeggen de artsen. En zo gebeurt het. Lemmens blijkt uitzonderlijk sterk, de medicijnen slaan aan, hij krabbelt langzaam op, na 55 dagen mag hij van de ic.

2 april Vanwege het lange liggen is er bijna geen spierkracht meer, dus moet Lemmens fietsen op bed om de spieren aan te sterken.

En nu kan hij bijna naar huis, al zal hij vermoedelijk eerst nog in een revalidatiecentrum moeten aansterken.

Malou Lemmens herinnert zich het moment waarop haar vader aan de beademing werd gelegd. Ze wilde hem niet het gevoel geven dat ze afscheid nam, terwijl dat wel door haar hoofd ging. ‘Had ik niet nog iets moeten zeggen, dacht ik later. Wat als hij doodgaat?’

De mooiste dag is als hij na weken voor het eerst op de stem van zijn dochters reageert.

Volg ons