FOTOSERIE HONDENPORTRETTEN

Hap, slik, klik

Een hondenportret is bij de Duitse fotograaf Elke Vogelsang nooit zomaar een portret. Terwijl ze voor de hond een feestje bouwt, weet ze zijn individuele persoonlijkheid haarscherp vast te leggen.

FOTOSERIE HONDENPORTRETTEN

Hap, slik, klik

Een hondenportret is bij de Duitse fotograaf Elke Vogelsang nooit zomaar een portret. Terwijl ze voor de hond een feestje bouwt, weet ze zijn individuele persoonlijkheid haarscherp vast te leggen.

Als hond wil je wel bij Elke Vogelsang op de foto. Een dagje op je paasbest naar haar studio in Hildesheim, waar ze een kist vol speeltjes heeft en dingen waar grappige geluiden uitkomen. En een heleboel hondensnoepjes, niet te vergeten. Zit je net uit te hijgen met je tong uit je mond, geeft ze een snoepje en als je dat dan doorslikt: klik! Sta je tenminste met een behoorlijke kop in beeld.

‘Ja, dat is een van mijn trucjes’, zegt Vogelsang. ‘Maar het belangrijkste is dat ze plezier hebben. Meestal laat ze een hond eerst maar wat rondlopen en snuffelen in de studio. En kijkt ze waar hij enthousiast op reageert: een aardig woordje, oogcontact, een bal, een knuffel, een snoepje. De ene hond doet alles voor iets lekkers, de ander maalt er niet om. Er zijn honden die je precies volgen en honden die dat dus absoluut niet doen.

De 1-jarige Dancin is er zo een. Want Dancin is een teckel en dan weet je het wel. Die bepaalt zelf hoe hij het wil. Op schoot en knuffelen, geweldig, maar zomaar stilzitten op een krukje? No way. Uiteindelijk zit de eigenaar buiten beeld achter hem en kriebelt hem op zijn rug. Ja, oe, lekker, neus in de lucht, ogen dicht. Nog ietsje meer naar links krabbelen, graag. Precies hier, dank u. En klik, doet de camera.

Sommige honden zijn ook gewoon ontroerend. Zoals Alma, een wat oudere zwerfhond uit een dierenasiel die werd gebracht voor een ‘bemiddelingsfoto’. Eindelijk rust, eindelijk vertrouwen – maar ook niet helemaal, ze houdt bijna onzichtbaar een oogje in het zeil.

Andere honden zijn eerst heel bang, het duurt een tijdje voor ze zich laten zien. Haar eigen hond Scout bijvoorbeeld, een windhond die als pup in Spanje met broer en zus bij hun dode moeder werd gevonden. ‘Ze was bang voor alles en nu is zij mijn topmodel. Doet niets liever dan poseren.’ Nu komt ook haar karakter naar buiten, en haar humor.

‘Dat is waar ik naar zoek. Honden kunnen van nature zo’n beetje droevig kijken, door die hangende mondhoeken. Maar je kunt ook enorm met ze lachen, ze zijn ontzettende lolbroeken. Die kant wil ik graag laten zien.’ Waarvan akte.