Herontdekking van Nederland

Bergwandelen in Limburg

Voor bijzondere reiservaringen hoef je niet te vliegen of ver te rijden. Voor de streekgidsen van de Herontdekking van Nederland gaan we op zoek naar het buitenlandgevoel in Nederland. In Limburg wandelen we langs wijngaarden, kapelletjes en grazende koeien.

Officieel zijn er in Zuid-Limburg natuurlijk helemaal geen bergen, daarvoor moet het hoogteverschil met de zeespiegel minstens 500 meter zijn. Maar daar maken wandelaars van de Dutch Mountain Trail geen punt van. Met 101 kilometer is dit niet de langste wandeling van Nederland, maar vermoedelijk wel de zwaarste. De route voert over de zeven steilste bergtoppen van Zuid-Limburg, de seven summits worden ze met een knipoog genoemd. Over de hele tocht doe je vier dagen. Is dat wat te gortig, ga dan voor een rondwandeling over één van de zeven toppen. Wij kiezen de 8,4 kilometer lange tocht door het Eyserbos, waar de uitzichten het fraaist zouden zijn.

De start is in Eys. Zodra we door het draaihekje – een stegelke – de weide in stappen, begint de klim. Een steile struikenpassage leidt naar een hogere bergweide, het pad slingert van links naar rechts. Zompige aarde, gras kriebelt tegen de enkels. Zijn we al boven? Net wanneer de hartslag oploopt, de versnelde ademhaling het kletsen begint te belemmeren en de eerste zweetdruppels op voorhoofden parelen, is de top (197 meter) bereikt. Was dit het? De kwalificatie ‘heel moeilijk’ blijkt voor iedereen met een gemiddelde conditie best mee te vallen.

Herontdekking van Nederland

Nu we minder de wereld over kunnen of willen vliegen, herontdekken we Nederland als avontuurlijk vakantieland. In reisgidsen per streek vind je tips voor activiteiten, accommodaties en horeca. Bekijk de special hier.

De blik over het dal maakt veel goed. Glooiende grasvlaktes, grazende koeien, maar ook: klaprozen, populieren vermomd als cipressen en bergtoppen in de verte. We wanen ons in Oostenrijkse alpenweides en Toscaanse heuvels op hetzelfde moment.

Wielrenners hebben het zwaarder, blijkt bij het passeren van de Eyserbosweg, waar de een na de andere wielertoerist zich met verbeten gezicht en trage pedaalslag omhoog hijst. De berg kent een stijgingspercentage van 8,8 procent en geldt als een van de lastigste klimmen van Zuid-Limburg.

Voor wandelaars is de echte uitdaging het volgen van de route: paaltjes of kleurmarkeringen ontbreken langs de onverharde paden. Het makkelijkst is een gpx-kaart downloaden en de weg met telefoon in de hand volgen, maar de ouderwetse routebeschrijving in het boekje is leuker. Is dit het witte huis waar we ‘LA’ moeten? Ja, nee, toch niet. Gevolg: teruglopen en weer de heuvel op.

Bij de typische zwart-witte vakwerkhuizen stappen we het gehucht Eyserheide in. Tot 1850 was het in het Heuvelland normaal om huizen te bouwen van houten balken met daartussen stro en leem. Dat was goedkoop, alleen rijken konden bakstenen huizen betalen. Inmiddels worden al meer dan honderd jaar geen vakwerkhuizen meer gebouwd, alleen nog gerenoveerd.

Ook typisch voor het Zuid-Limburgs landschap: midden in de natuur kapelletjes en wegkruisen met Jezus-beelden. Sommigen eenvoudig van hout, anderen kleurrijk met ijzer en verschillende steensoorten. De kruisbeelden verwijzen niet – zoals elders in het land – naar (verkeers)ongelukken, sommigen geven simpelweg de grens aan van landerijen of gemeenten. Ook zijn er devotiekruisen, geplaatst op plekken waar men naar toe kwam om te bidden voor ernstig zieken, of in tijden van rampspoed.

Hoewel de bergwandeling nauwelijks een sportieve uitdaging is, is het buitenlandgevoel er, dankzij de architectuur, religieuze verwijzingen en natuurlijk de heuvels, zeker.

Horeca is er niet onderweg. Tip: maak een kleine omweg voor een plaspauze en schepijsje in de binnentuin van de Bernardushoeve in Voerendaal. En dan tussen de wijngaarden en aardappelvelden door naar beneden, terug naar Eys.

Volg ons