‘Veel mensen denken dat meisjes niet kunnen skaten. Eerst geloofde ik dat zelf ook’

Er zijn steeds meer meisjes die het skateboard ontdekken. V sprak met drie vrouwelijke skategroepen over de aantrekkingskracht van het bord. 

Een eerste, vluchtige blik op de in juni dit jaar geopende skatebaan op het Amsterdamse Zeeburgereiland – de grootste van Europa – en je ziet vooral jongens met wijde broeken en felgekleurde shirts. Ze geven elkaar high fives, moedigen elkaar aan en juichen als iemand een trucje ‘landt’. Maar wie beter kijkt, ontwaart een gemengd gezelschap dat over de baan zoeft: vrouwen, mannen, meisjes en jongens.

Skateboarden is al lang niet meer alleen voor jongens. Wie zich al eens in het onderwerp heeft verdiept, weet dat in Nederland een jonge vrouwelijke skateboardlegende rondloopt, met de naam Keet Oldenbeuving. In 2015 kwam de documentaire Skatekeet uit, van filmmaker Edward Cook, over haar succesverhaal. De pas 16-jarige Keet won in 2019 een Europese titel op de skatebaan, volgend jaar doet ze waarschijnlijk mee aan de Olympische Spelen in Tokio. Het lijkt erop dat drie vrouwen daar Nederland gaan vertegenwoordigen: de 30-jarige Candy Jacobs en de 20-jarige Roos Zwetsloot staan op de vijfde en twaalfde plek van de wereldranglijst, en zijn daarmee al geplaatst.

Op de bovenste foto vanaf links: Noa Woudenberg (15), Tessa Vlugt (15), Diqrah Bouamrani (15) en Jaime Kamstra (15) op het skatepark Zeeburgereiland in Amsterdam.

Skatende meisjes en vrouwen zijn ook steeds zichbaarder in de popcultuur. Zo liet regisseur Crystal Moselle in haar film Skate Kitchen (2018) zien dat vrouwen wel degelijk weten hóé ze moeten skaten. De film gaat over de 18-jarige Camille die in New York in aanraking komt met een groep skatende meisjes. Dit jaar bracht HBO de serie Betty uit, ook van Moselles hand, met wederom de focus op een groep skateboardende meisjes die zichzelf ‘de Betty’s’ noemen.

V sprak drie groepen vrouwelijk skaters, op verschillende banen in Nederland, over de aantrekkingskracht van het bord, en de rol die gender soms speelt op de baan.

Skatewoordenboek

Bowl: een diepe kom waarin je kunt skaten.

Ollie: een sprong maken met je board.

Boardslide: na een ollie met de onderkant van je board op een reling landen en verder glijden.

Kickturn: je board 180 graden draaien tijdens het skaten.

Kickflip: je board om de as laten draaien tijdens een ollie.

Skaters: Diqrah Bouamrani (15), Tessa Vlugt (15), Noa Woudenberg (15) en Jaime Kamstra (15), Skatepark Zeeburgereiland

Noa: ‘Vier maanden geleden zag ik op sociale media foto’s en filmpjes voorbij komen van meisjes die aan het skaten waren. Dat zag er zo cool uit dat ik dacht: is dat niet iets voor mij?

Tessa: ‘Ik had op TikTok een filmpje geplaatst waarin stond dat ik op zoek was naar meisjes om mee te skaten.’

Noa: ‘Ik heb toen contact met haar opgenomen. We kenden elkaar nog niet, maar we zijn toen eigenlijk meteen samen gaan skateboarden. En nu zijn we hier elke dag.’

Tessa: ‘Skaten is net als het echte leven. Je ziet een obstakel, en daar probeer je overheen te komen. Dat lukt niet meteen, maar na een paar keer wel.’

Noa: ‘Het gevoel als je een trucje landt is magisch.’

Diqrah: ‘Het is een soort mythe dat meisjes geen echte skaters kunnen zijn. Dan denken mensen dat we hier alleen maar komen voor de aandacht, maar dat is complete onzin.’

Noa: ‘Wanneer een meisje iets heel simpels doet op het skateboard, dan reageren jongens vaak alsof dat heel knap is. Jongens op de skatebaan verwachten niet dat meisjes ook gewoon goed kunnen skaten.’

Diqrah: ‘We willen op een gegeven moment in de bowl kunnen. Dat is een soort ronde kuil in het park van 3,5 meter diep. Nu krijg ik er nog hoogtevrees van, maar op een dag kan ik dat sowieso.’

Noa: ‘Ja, kijk maar uit, want we worden elke dag beter’.

Celine Berard (13) (links) en Christina Steens (14) op skatepark Westblaak in Rotterdam.

Skateboarden is in de jaren vijftig aan de westkust van de Verenigde Staten ontstaan. Als het windstil was op zee, kon er niet gesurft worden. Surfers knutselden wieltjes van rolschaatsen onder houten planken zodat ze over de stoep konden ‘surfen’. Skateboarden werd destijds ook wel ‘sidewalk surfing’ genoemd. De sport verspreidde zich razendsnel. Tijdens een langdurige droogte in de jaren zeventig in Californië, waardoor mensen massaal hun zwembaden leeg lieten staan, begonnen de surfers te skaten in leegstaande zwembaden: de voorlopers van de bowls.

Celine Berard (13) en Christina Steens (14), Skatebaan Westblaak in Rotterdam

Christina: ‘Ik skate nu bijna een jaar. Mijn broer skate ook, dus toen ging ik een keer mee met hem mee. Nu sta ik elke dag op de skatebaan. Ik vind het zó leuk. Er zijn geen regels, alles kan. Je denkt alleen maar na over het trucje landen.’

Celine: ‘De eerste keer dat ik bovenaan de bowl stond, vond ik het doodeng. Je moet je echt overgeven. Gewoon je lichaam voor je schouders gooien, dan ga je vanzelf naar beneden. Ik stond daar, en toen gingen opeens allemaal skaters me aanmoedigen, dat was heel erg tof. Toen het was gelukt, kwamen er allemaal mensen naar me toe. Er hangt een open en vrije sfeer op de skatebaan.’

Christina: ‘Je hebt soms van die posers: meisjes die al vier maanden op de baan rondhangen met een skateboard, maar nog steeds geen kickturn kunnen. Bro, dat had ik al binnen vijf minuten geleerd. Door dat soort types denken veel mensen dat meisjes niet kunnen skaten. Eerst geloofde ik dat zelf ook. In het begin riepen jongens op straat me na, als ik langs skatete: doe dan een kickflip! Soms liet ik dan wel even zien wat ik kan. Nu weten ze wel wie ik ben.’

Celine: ‘Sommige jongens zijn best flirterig, dat is irritant. Dan maken ze gekke opmerkingen. Maar je kunt gelukkig altijd zeggen: laat me met rust.’

Christina: ‘Het is nog wel echt een mannenwereldje. Kijk naar hoeveel meisjes er nu op de skatebaan zijn: alleen wij. Dat zegt wel wat, toch?’

Skaters vanaf links: Jessie Tanriverdi (15), Zarah Winter (18), Fleur Born (26) en Charlotte Koerts (26).

Imke Leerink (33), Charlotte Koerts (26), Fleur Born (26), Jessie (15) en Zarah Winter (18), Skatepark Utrecht

Fleur: ‘We kennen elkaar van een Girlsnight op het skatepark in Amsterdam-Noord. Tijdens die Girlsnights kwam ik erachter dat ik veel meer trucs kan dan alleen een simpele ollie of boardslide, en dat veel andere meiden ook goed kunnen skaten. Skateboarden heeft mijn leven veranderd. Ik was eerst een muurbloempje, maar door skaten leerde ik mijn angsten overwinnen.’

Charlotte: ‘Toen ik op mijn 14de begon, kende ik vijf meiden in heel Nederland die aan skaten deden. Nu zijn het er veel meer.’

Jessie: ‘De eerste keer dat ik ging skaten, waren er ook alleen maar jongens. Toen stond ik heel erg te trillen, want het was best wel intimiderend. Daarom stoppen veel vrouwen er volgens mij ook weer mee; ze vinden het eng met al die mannen op zich heen.’

Zarah: ‘Maar er is wel iets aan het veranderen. Ik geef skateles, en ik zie dat er steeds meer meisjes naar de lessen komen. Laatst had ik zelfs een les met alleen maar meisjes!’

Charlotte: ‘Ik draag lekker wat ik wil. Als ik zin heb in een roze topje, doe ik dat aan. Ik voel extra drang om me te bewijzen, want ik ben niet het stereotiepe skater.’

Fleur: ‘Blessures en skaten gaan hand in hand. Ik heb mijn voorste kruisband afgescheurd en mijn meniscus ingescheurd, omdat ik mijn been net verkeerd neerzette. In eerste instantie dacht ik: het is alleen maar pijn. Ik heb toen doorgeskatet, waardoor ik het veel erger heb gemaakt. Ik ben echt zó’n eigenwijze kutskater.’

Imke: ‘Ik heb in 2013 dezelfde blessure als Fleur opgelopen, omdat ik verkeerd op mijn been terechtkwam. Daardoor kan ik niet echt meer skaten, wat ik natuurlijk enorm balen vind. Mijn doel is nu om vrouwelijke skaters bij elkaar te brengen. Dat doe ik door middel van mijn Instagramaccount @girlsshred. Wereldwijd heb ik 181 duizend volgers. Ik plaats op dat account filmpjes van skatende, surfende en snowboardende vrouwen.’

J: ‘Als vrouw ben je een minderheid in de skatewereld, maar daarom zijn we ook één groot team. Niemand is een rivaal, je moedigt elkaar altijd aan. Eigenlijk is skaten een individuele sport, maar wij vrouwen voelen ons onderling toch een team.’

Dat vrouwelijke skaters steeds meer van zich laten horen, bleek vorige week toen naar onder protest het het kunstwerk Destroy My Face van Erik Kessels werd verwijderd uit het Bredase skatepark Pier15. Het werk - een serie ‘archetypsiche’ portretten samengesteld uit gezichten van voornamelijk vrouwen die plastische chirurgie hebben ondergaan - was op de vloer van de skatebaan geplaatst, als onderdeel van het festival BredaPhoto. Het idee van kunstenaar Erik Kessels was dat de gezichten verder zouden slijten door dat skaters eroverheen gingen. Kessels wilde met de portretten een ‘dialoog over zelfacceptatie’op gang brengen, maar de opstellers van de petitie ‘We are not a playground’- onder wie veel Amerikaanse vrouwelijke skaters- beschouwden het werk als gewelddadig tegenover vrouwen. Het skatepark besloot vervolgens de portretten te verwijderen van de baan.

Volg ons