Troebel beeld in coronatijd

Het was niet alleen de lockdown die de wereld van de Belgische fotograaf Sébastien van Malleghem in maart en april zo klein maakte. Zijn zicht vertroebelde een paar keer per dag. Een paar minuten tot soms een half uur lang werd alles ineens wazig voor zijn ogen. 

Thuis met zijn vrouw in quarantaine was een veiliger plek dan de Amerikaanse staat Louisiana, waarnaar hij zonder pandemie zou zijn afgereisd voor zijn fotoproject ‘The Shame of the Sun’.

Naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis reizen voor onderzoek was niet verstandig. Zijn verzwakte immuunsysteem door een bloedziekte maakte hem kwetsbaar voor het rondwarende coronavirus. Een oogarts stelde hem aan de telefoon gerust: als je de dagelijkse dosis van je medicijnen verlaagt kun je weer beter zien. En zo ging het ook.

In die vier weken van zijn plots beperkte gezichtsvermogen ging Sébastien van Malleghem niet bij de pakken neerzitten. Hij richtte zijn camera op wat hem ontroerde en waar hij licht zag opdoemen in en om zijn huis in het Waalse dorp Jodoigne. Witte vlekken buiten bleken flarden mist, een paard was het schaap dat hij vermoedde.

Hij stond stil bij de schoonheid van een raam en een vlieg in een glas. Opvallende afwezige in deze poëtische beelden is de mens, die zo vaak de hoofdrol krijgt in zijn werk. De geknechten en gebutsten, de kwetsbaren; gevangenen, verslaafden, daklozen.

Tijdens de lockdown kwamen ze niet in zijn blikveld en waren ze onbereikbaar. Wel waren ze in zijn gedachten. ‘Ik besefte weer hoe goed ik het heb, zoals de meeste mensen in Europa. Een eigen woning, bewegingsruimte, familie nabij, goede gezondheidszorg.’ Met zijn ziekte valt goed te leven, vertelt hij. ‘In oktober, na de hete zomer, hoop ik alsnog naar Louisiana te reizen.’