Fotoserie Intensive Care

Een nacht op de ic:
rust, regelmaat en
oneindig veel taken

Hij was al eens eerder een uurtje op een ic geweest, maar nu bleef fotograaf Robin Utrecht de hele nacht. Wat hij zag: rust, regelmaat en een oneindige lijst zorgtaken.

Moe zijn ze, de twee verpleegkundigen die even achteroverhangen in de bureaustoel. Het medisch mondkapje – ondingen waardoor het zwaar ademen is – nog op, spatbril ook. Armen over elkaar, ogen even dicht. Eén van de twee heeft een kruk erbij gepakt; kunnen de voeten ook wat bijkomen. Vijf minuten, tien minuten hooguit, want daarna moeten ze weer door.

Wat fotograaf Robin Utrecht, die afgelopen woensdagnacht een dienst meedraaide op de intensive care in Alkmaar, het meest opviel, is dat de verpleegkundigen constant in touw zijn. Zelfs bij mensen aan de beademing, en zonder heftige incidenten, zijn er altijd zorgtaken te verrichten.

Medicatie in het infuus, voeding in de sonde, het draaien van een patiënt (met z’n vieren!) om doorligwonden te voorkomen, en niet te vergeten: tanden poetsen. ‘Daar had ik nooit bij stilgestaan’, zegt Utrecht. ‘Ik dacht: wat gaan ze nou met die tandenborstel doen?’

Utrecht heeft eerder op ic’s gefotografeerd, maar dan was-ie na een uurtje weer weg. Nu bleef hij de hele nacht. Een heftige ervaring, zo tussen de doodzieke mensen. Toch: geen moment zag hij paniek. Op een intensive care heerst rust en regelmaat te midden van de beademingspiepjes, een noodzakelijke voorwaarde om te kunnen reageren als de vitale functies van de patiënten meer ondersteuning behoeven.

En als er, zoals afgelopen woensdag, aan het eind van de nacht een extra patiënt opgenomen moet worden, blijven de verpleegkundigen langer om een extra bed in orde maken.
En dan snel naar huis. Komende nacht weer een dienst.

Volg ons