Ronde van Italië

Nog één keer door het land waar hij vier jaar correspondent was

Journalist Jarl van der Ploeg doorkruist met de Giro nog één keer het land waar hij vier jaar correspondent was. Op zoek naar veerkracht, zorgeloosheid en publiek dat niet klapt voor de zorg, maar voor snelle fietsers.

Ronde van Italië

Nog één keer door het land waar hij vier jaar correspondent was

Journalist Jarl van der Ploeg doorkruist met de Giro nog één keer het land waar hij vier jaar correspondent was. Op zoek naar veerkracht, zorgeloosheid en publiek dat niet klapt voor de zorg, maar voor snelle fietsers.

Aflevering 9Bassano del Grappa

Dat kan er ook nog wel bij: ons een jaar beledigen en dan ook nog onze ronde winnen

Ik had het kunnen weten, denk ik als ik dinsdagochtend de mail ontvang waarin staat dat de Giro gewoon doorgaat, ondanks alweer een renner die positief testte op het coronavirus, en ondanks de avondklok die sinds deze week in Milaan geldt. Het is immers de Ronde van Italië, en Italië is nu eenmaal het land waarin altijd alles doorgaat, ook al is het verval alom. Op het gelaat van de 86-jarige Sophia Loren zijn nog altijd geen rimpels te ontdekken en hoewel het Romeinse Rijk al in 117 na Christus gebied begon te verliezen, duurde het technisch gezien tot 1453 voordat het echt voorbij was.

De avond daarvoor had Nicola mij al verzekerd dat het zo zou lopen. Nicola is de fotograaf waar ik de afgelopen jaren mee samenwerkte. Hij woont in een huis op een heuvel bij Bassano del Grappa, de startplek van vandaag, dus besloten we nog eenmaal iets te drinken. Toen ik vertelde dat verder rijden waarschijnlijk betekent dat de Nederlander Wilco Kelderman straks zegeviert, zei hij half grappend, half serieus: ‘Dat kan er ook nog wel bij. Ons een jaar lang beledigen, en nu ook nog onze ronde winnen.’

Wilco Kelderman tijdens de tijdrit tussen Conegliano en Valdobbiadene. Beeld: AFP

Net als veel Italianen houdt Nicola van Nederland, maar is die liefde dit jaar een beetje tanende. Dat komt vooral door minister Wopke Hoekstra die, net toen de mortuaria in Italië uitpuilden van de coronadoden, geen helpende hand bood, maar een zwaaiend vingertje opstak. Staande op de kade wierp hij de drenkeling geen reddingsboei toe, maar vroeg hem waarom hij niet had geïnvesteerd in zwemlessen. En omdat de superioriteit in Nederland nu eenmaal broederlijke vormen aanneemt zodra andere landen het slechter doen dan wij, kwam even later ook premier Rutte naast hem staan en zei: jullie krijgen een zwemvest in ruil voor ‘vergaande hervormingen’, ‘zodat het zuiden de volgende keer voor zichzelf kan zorgen’.

De hevige tegenreactie die dat veroorzaakte in Italië verbaasde mij niets, omdat ik dankzij Nicola al lang weet hoe hoog de spanningen tussen Nederlanders en Italianen kunnen oplopen. De vele verschillen die er bestaan tussen Nederland en Italië kristalliseren zich nu eenmaal uit in tijden van crisis (of, in ons geval, wanneer je vijf dagen op rij samen moet werken, samen moet reizen, samen ontbijt, luncht én samen dineert). Een voorbeeld: tijd is in Italië veel minder kostbaar dan in Nederland, simpelweg omdat er al zoveel meer van gepasseerd is. In Nederland is vijf minuten vertraging daarom een doodzonde, terwijl het in Italië slechts een onbeduidend fliebertje in de geschiedenis betekent.

En dus vrat ik mijzelf iedere keer weer op als Nicola te laat kwam, om slechts een paar minuten later andere automobilisten uit te foeteren omdat ze niet doorreden. Voor een volk dat zo vaak op elkaar moet wachten, dacht ik dan, is het opmerkelijk hoe snel ze hun geduld verliezen.

Andersom begreep hij nooit hoe wij Nederlanders zo frikkerig en arrogant konden zijn. Wat zit er toch in jullie water, vroeg hij zich hardop af, dat geen van jullie de kunst van de tact bezit? Snap je niet dat zodra je je eigen lockdown omdoopt tot intelligent, je daarmee alle andere landen ter wereld dom noemt?

Onze relatie was een beetje zoals regisseur Sergio Leone zijn verhouding met componist Ennio Morricone omschreef: ‘Als een katholiek huwelijk voordat de echtscheidingswet in Italië werd aangenomen.’ We waren tot elkaar veroordeeld. Daarom pasten we ‘s avonds vaak het witte wijn-principe toe. Dat is gebaseerd op de aanname dat alcohol en frustratie zich altijd in tegengestelde richting bewegen. Dus hoe meer witte wijn je erin gooit, hoe meer frustratie eruit vloeit.

Het heeft ons tot gisteravond bij elkaar gehouden, toen we het principe voor de laatste maal toepasten. Het had wederom effect, want als afscheid beloofde hij vandaag zijn voortuin in te lopen, even niet te denken aan hetgeen ons scheidt, maar simpelweg uit te kijken naar die Nederlandse renner op kop van het peloton om vervolgens uit volle borst te roepen: ‘Viva Wilco, Viva Kelderman!’

Aflevering 8Venetië

Als dan de Giro maar het einde haalt, zodat niet alles is verloren

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 7Rivolto

Heel even was het alsof de glorie was hersteld

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 6Rimini

Rimini is de Europese hoofdstad van de ijdelheid

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 5Tortoreto

Italianen zijn ware meesters in de kunst van het improviseren

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 4San Giovanni Rotondo

Italianen zien liever een wonder dan het bedrog

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 3 Matera

Grottenstad Matera krijgt geen James Bond in een Aston Martin, maar Steven Kruijswijk op de fiets

expanded Klik hier om te bekijken

Aflevering 2Catania

Een wielerwedstrijd als historische sensatie

expanded Lees het stuk

Aflevering 1Palermo

De Giro is de processie die Italië zo nodig heeft

expanded Lees het stuk

Volg ons