Op de ruïnes van de vuurwerkramp is Roombeek herrezen

Twintig jaar na de vuurwerkramp is de Enschedese wijk Roombeek herrezen uit eigen as, ziet Volkskrant-fotograaf Marcel van den Bergh. Met de nieuwe huizen kwamen ook nieuwe mensen.

Totale ravage. Anders is niet te omschrijven wat je ziet vanaf het dak van de oude Grolsch-brouwerij op de pas onlangs geopenbaarde foto’s van Gerrit Bultman, brandweerman tijdens de vuurwerkramp in Enschede twintig jaar geleden. ‘Al het andere leek vanaf dat moment futiel, nietig, zinloos, betekenisloos’, herinnert Theo Hakkert zich in Tubantia. ‘De wereld was Roombeek geworden.’

Wat nu nog rest van de ramp is de administratie: 13-5-2000, 100 duizend kilo vuurwerk, 23 doden, bijna 1.000 gewonden, 200 huizen weg­gevaagd.

Maar de eindtijd bleek een nieuw begin. Roombeek herrees uit eigen as. Ground zero is nu ‘hip en happening’, zoals een makelaar de wijk aanprijst. Een stuk muur, een gevel: verder herinnert amper nog iets aan het oude volksbuurtje.

‘Aan de manier waarop Roombeek zich heeft hersteld, zien we dat Enschede een stad is die altijd één keer vaker op staat dan dat we vallen’, zei burgemeester Van Veldhuizen onlangs bij de herdenking. Op de ruïnes werden architectuurprijzen gestapeld. De villa’s als de regenboog na de zondvloed. De arbeiderswoningen herbouwd als een lichte buiging naar het verleden van de textielstad. Diezelfde oranje daken.

‘Wat bleef, zijn de lijnen’, schrijft Hakkert. Maar met de nieuwe huizen kwamen er nieuwe mensen. Vier van de vijf huidige bewoners zijn pas na de ramp en de wederopbouw van Roombeek in de wijk komen wonen. Wie weet nog wat hier gebeurde? De betonnen fundering van de vuurwerkfabriek van S.E. Fireworks misschien. Littekens, onuitwisbaar.