Op de ic van het Jeroen Bosch Ziekenhuis: een kwetsbare wereld vol saamhorigheid

Volledig ingepakte artsen en verpleegkundigen vechten in een haast surreële wereld om het leven van de zwakste coronapatiënt, zo ziet anesthesioloog en fotograaf David Pattyn.

  • Het is een eiland in een verlaten ziekenhuis, nooit eerder is het er zo hectisch geweest en toch heerst de stilte. Alle patiënten slapen, familie mag niet ­komen, de gangen zijn uitgestorven, de zitjes leeg, de woorden van de artsen en verpleegkundigen vervagen achter de maskers die ze dragen. De ic van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch wordt bijna in zijn geheel bezet door coronapatiënten aan de beademing en dat heeft de afdeling in een onwerkelijke sfeer gedompeld.

  • ’s Nachts, als de eenpersoons­kamers verduisterd zijn, is de wereld er bijna surrealistisch, vertelt Remko Bosgraaf, arts op de ic. Dan klinken alleen de piepjes van de infusen en het zachte gezoem van de beademingsmachine. Dan worden veel patiënten ook nog eens anoniem doordat ze tijdelijk op hun buik worden gedraaid. Artsen en verpleegkundigen dragen naamkaartjes, omdat ze in hun beschermende pakken onherkenbaar zijn geworden, en omdat onbekende collega’s van andere afdelingen bijspringen. ‘Het is vervreemdend, de buitenwereld is zo ver weg.’

  • We kijken mee door de lens van ­anesthesioloog David Pattyn, een bekroonde natuurfotograaf die de afgelopen weken voor het eerst de camera meenam naar zijn ziekenhuis. Onlangs verruilde hij de operatiekamer tijdelijk voor de ic, waar hij zijn collega’s bijstaat en dagelijks ziet onder welke zware omstandigheden er wordt gewerkt. ‘Het maakt me trots te zien wat wij samen voor elkaar krijgen. Dit is een uitzonderlijke tijd, en die wil ik graag vastleggen.’

  • Urenlang werken in een zweterig pak met een masker op, met na een paar dagen drukplekken in het gezicht en schuurplekken op de neus. Angstige patiënten moeten geruststellen vanachter een plexiglas bril. Verdrietige familie vertellen dat ze afscheid mogen komen nemen omdat de behandeling wordt stopgezet. Het is zwaar, soms hartverscheurend maar de camera van David Pattyn ­registreert een ongekende saam­horigheid. De grenzen tussen artsen en verpleegkundigen vervagen, ze letten goed op de ander, op zijn allermooiste foto’s kijken ze elkaar bij het bed van hun patiënt indringend aan.