FOTOSERIE De doodlopende weg

Land van doodlopende wegen

De doodlopende weg is niet weg te denken uit onze taal en straatbeeld. Fotograaf Marcel van den Bergh koestert een speciale voorliefde voor de weg naar nergens.

Geen populairdere metaforen dan verkeersmetaforen. Iemand met wie je samenwerkt kan ineens ‘op de rem’ gaan staan. Ontwikkelingen kunnen elkaar ‘in een sneltreinvaart’ opvolgen. Om een uitweg te vinden uit de coronacrisis kwam het kabinet dit voorjaar met een ‘routekaart’. Even later werd er speciaal voor covid-19 een ‘dashboard’ ontworpen dat nog niet helemaal naar behoren werkt. Een speciale plek onder de verkeersmetaforen hebben de infrastructurele metaforen. Mensen kunnen zich in hun leven ‘op een kruispunt’ bevinden en ‘de weg kwijt zijn’. Maar de koning aller verkeersmetaforen is vermoedelijk ‘de doodlopende weg’, internationaal befaamd als de cul-de-sac.

Elst

Wie zich in zijn leven nog nooit op een doodlopende weg heeft bevonden, moet dat melden. Hoeveel doodlopende wegen er in het coronajaar 2020 zijn ingeslagen, valt lastig statistisch te achterhalen – maar je hoeft maar te denken aan al die onderzoekers die in laboratoria speuren naar een vaccin om te beseffen dat het er flink wat zijn.

  • Winssen

  • Valburg

  • Oosterhout

Het typische van doodlopende wegen die we in figuurlijke zin inslaan, is dat we vooraf niet weten dat ze doodlopen. Stonden aan het begin net zulke duidelijke borden als bij veel letterlijk doodlopende wegen in Nederland, dan verspilden we er onze tijd niet aan. Op de meeste plekken in de wereld zijn letterlijk doodlopende wegen niet voorzien van waarschuwingsborden. Een liefdesrelatie die een doodlopende weg blijkt, is als zo’n mooie asfaltweg in Zuid-Italië die alsmaar hobbeliger en smaller wordt om op den duur over te gaan in een onverharde weg die eindigt in een bos of maïsveld.

Wittem

Utrecht

Er is wat te zeggen voor de hypothese dat nergens meer borden staan bij doodlopende wegen dan in Nederland. Er is óók wat te zeggen voor de hypothese dat geen Nederlander meer niet-metaforische doodlopende wegen heeft gezien dan fotograaf Marcel van den Bergh. Dag in, dag uit komt hij in Nederland op plekken waar de meesten van ons nooit zullen geraken. Zijn oorspronkelijke aanleiding om een fotografisch eerbetoon aan de cul-de-sac te brengen, was het feit dat hij zelf jaren aan een doodlopende weg woonde – in letterlijke zin, voor de duidelijkheid. De fotoserie die eruit voortvloeide, is meer dan geschikt voor contemplatieve doeleinden.

Tiel

Volg ons