Je hoeft niet ver te reizen om het bijzondere te ervaren

In 2014, toen Simone Peerdeman 16 jaar in Zandvoort had gewoond, was ze er wel klaar mee. Ze miste het rumoer en het vertier van een grote stad. Maar door de huizencrisis bleven zij en haar man in Zandvoort.

Inmiddels wil ze er voor geen goud meer weg. Ze ontdekt elke dag weer iets nieuws. Dat begon met de ‘gesoigneerde dames’ die ze begon te portretteren. Dames die, al gaan ze de deur niet uit, zorgen dat ze er pico bello uitzien. Ze fotografeerde ze thuis, in voor haar totaal andere werelden, en vroeg zich af: hoe goed ken ik mijn woonplaats eigenlijk?

Zo ontstond het fotografieproject ‘Fish Discover Water Last’. Zoals vissen zich niet bewust zijn van het water waarin ze leven, zo ontwikkelen wij een blinde vlek voor het alledaagse, aldus Peerdeman. ‘Het kan moeilijk zijn je ergens bewust van te blijven, dingen te zien als je er lange tijd in ondergedompeld bent, het vervaagt.’

Tijdens haar wandelingen gaat haar oog niet zozeer uit naar de mens, maar naar natuur en objecten. Die hoeven zich niet bloot te geven, die zijn er gewoon. ‘En zodanig zijn ze perfect.’

Ze beseft dat ze niet ver hoeft te gaan om het bijzondere te ervaren. ‘Ik hoef er soms niet eens de deur voor uit.’ De coronapandemie kluistert ons allemaal aan huis, aan onze eigen buurt. Plekken die we vaak maar al te goed denken te kennen, en die ons soms vervelen. Maar hoe terecht is dat?

‘Persoonlijk grijp ik deze tijd aan voor reflectie en bezinning. Wat is er nu echt belangrijk in het leven, wat heb ik daadwerkelijk nodig voor een gelukkig bestaan? Het antwoord heb ik eerder gevonden: ik heb een woonplaats gecreëerd waar ik me thuis voel.