Interviews Leven in quarantaine

De ene quarantaine is de andere niet

Elk land gaat anders om met het coronavirus, luister maar naar deze Nederlander, Belg en Rus in quarantaine.

Simon (39)

Nederland

‘De eerste week ging wel, maar buiten lonkt nu wel erg’

‘Wat ik het meeste mis, is actief buiten zijn’, zegt Simon, die sinds twaalf dagen in thuisquarantaine zit. ‘Ik ben gewend elke avond een wandeling te maken, ik loop een paar keer per week hard en ik fiets normaliter veel. Dat kan nu niet. Wat dat betreft, zit je toch in een soort gevangenis. De eerste week ging het nog, maar nu begint het te kriebelen. Als ik straks buitenkom, ga ik meteen een flink stuk rennen.’

Simon – die niet met zijn achternaam in de krant wil – was op bezoek bij zijn schoonfamilie in de Chinese provincie Hubei, toen die volledig werd afgegrendeld.

Op zondag 2 februari werd hij geëvacueerd. ‘Dat was niet eenvoudig, want ik zat op 300 kilometer van Wuhan. Ik heb heel veel hulp gekregen van de Nederlandse ambassade in China. Zonder hen zat ik daar nog steeds vast.’

In Nederland kreeg Simon de ­mogelijkheid tot thuisquarantaine, een optie die alleen hier en in Denemarken en Japan wordt gegeven, en die hij met beide handen aangreep. ‘Ik heb hier mijn ­eigen spullen, ik kan telewerken, dus praktisch is het handig. In een centrale opvang heb je vaak ook groepsquarantaine. Dan vraag ik me af wat er gebeurt als iemand anders het ­virus heeft.’

Simon woont alleen, dus hij hoefde niet veel voorzorgsmaatregelen te treffen. Hij meet iedere dag zijn temperatuur en geeft die door aan de GGD. ‘Vrienden en familie doen mijn boodschappen. Die zetten ze in een halletje en ik wacht tot zij buiten zijn. Het enige wat zij aanraken is de deurknop en die raak ik niet aan. Er is geen risico dat het virus overgedragen wordt. Ik kan gewoon werken, dat maakt het draaglijker. Ik ga van meeting naar meeting, via video conference call.

‘Verder probeer ik te fitnessen en te koken en ik heb ook wat vervelende klusjes gedaan, zoals mijn belastingaangifte. Wat wel een valkuil is, is dat je voortdurend het nieuws over het virus volgt. Daar word je niet vrolijk van. Daar probeer ik een beetje voor te waken.

‘Ik ben blij dat ik in thuisquarantaine kan zitten. Dat karakteriseert Nederland, waar mensen uitgaan van vertrouwen en niet van wantrouwen. Er staat geen politieagent voor mijn deur om me te controleren. Dat is ook niet nodig. Ik ben in China geweest, ik heb gezien hoe groot de impact van dit virus daar is. Ik wil echt niet op mijn geweten hebben dat ik dit hier verspreid.’

Johan Smets (52)

België

‘Om de dag een virustest en pingpongen’

Een ziekenhuis: dat is al twaalf dagen de leefomgeving van ­Johan Smets (52), die nabij Brussel in een militair hospitaal in quarantaine zit. ‘Maar de dokters en verplegers doen er alles aan om het zo weinig mogelijk op een ziekenhuis te doen lijken’, zegt hij. ‘Ze zijn helemaal ingepakt en moeten afstand houden, maar ze weten een band te scheppen. Ze geven ons het gevoel dat die afstand er niet is.’

Smets was met zijn Chinese vrouw op nieuwjaarsbezoek in ­Wuhan, toen hij vast kwam te zitten door de lockdown. Hij werd met hetzelfde vliegtuig geëvacueerd als de Nederlander Simon (zie hieronder), maar kwam in België in een veel strengere quarantaine terecht. Smets moet twee weken in het militair hospitaal blijven, wordt driemaal per dag op symptomen gecontroleerd en krijgt om de dag een ­virustest.

‘We hebben gemeenschappelijke ruimten, maar daar moet je een mondmasker dragen, je handen desinfecteren en de nodige afstand houden van anderen. Je mag er niet eten of drinken. Ik heb daar geen problemen mee. Het is streng maar noodzakelijk. Ik ben al lang blij dat ik niet gevangen zit op mijn kamer. We kunnen eruit, we kunnen een babbeltje maken.

Johan Smets

‘Ik heb nooit de vrees gehad dat ik besmet zou raken door de anderen hier. De maatregelen die we moeten nemen, zijn ruim voldoende. Ik merk wel dat een deel van de groep veeleer op de kamer blijft, misschien uit angst. Maar als ik de hele dag op mijn kamer zou moeten blijven, dan zou de verveling pas echt toeslaan.

‘In het begin had ik veel bezig­heden, maar na een tijd begint het wel te vervelen. Ik kijk tv, zit achter mijn computer en chat met vrienden en familie. Af en toe speel ik pingpong. Mijn vrouw houdt veel contact met haar familie in Wuhan. In thuisquarantaine zou je meer ­activiteiten kunnen afwisselen. En je hebt je eigen bed om in te slapen.

‘Ik vraag me wel af hoe je zo’n thuisquarantaine kunt handhaven. Hebben ze aan elk van die huizen een agent staan, of hebben ze die mensen een enkelband omgedaan? Ik kan me voorstellen dat de buitenwereld daar geen vertrouwen in heeft.

‘Ik snap de reden dat ze ons in een medische faciliteit houden, onder toezicht, zodat ze heel snel kunnen reageren. Het heeft ook zijn nut gehad. Wij hebben hier één positief geval gehad. In Nederland zou die man gewoon naar huis zijn gegaan.’

Vladimir Markov (36)

Rusland

‘Het Russische nieuws gaat altijd uit van het ergste’

De Russische Nederlander Vladimir Markov moest even slikken toen hij hoorde dat hij in Nederland in thuisquarantaine had kunnen zitten. Markov werd met de Russen geëvacueerd en zit sinds negen dagen in een oud revalidatiecentrum in Siberië. Hij mag zijn kamer niet uit, en zijn ­bagage en kleren zijn afgenomen. Hij heeft een gestreepte pyjama gekregen en – na vijf dagen – een set ondergoed.

‘Het is alsof we in een gevangenis zitten’, zegt Markov, die voor zijn werk in Wuhan was. ‘Maar ik heb daar geen problemen mee. Ik heb gezien hoe krankzinnig de situatie in China is. Als ik ziek word, is het misschien niet gevaarlijk voor mij, maar misschien wel voor zwakkere mensen. Twee weken in een gevangenis is niets in vergelijking met het potentiële ­gevaar.’

Markov zit in een afgesloten gebouw, 20 kilometer van de stad Tjoemen, omheind met een hek en twee ­linies soldaten. ‘Alsof we zombies zijn’, lacht Markov. ‘Maar je moet maar even naar het Russische nieuws kijken en je snapt waarom mensen overreageren. Het Russische nieuws gaat altijd uit van het ergste. Natuurlijk worden mensen bang als ze dat zien.

  • Vladimir Markov

‘Ik vraag me af of die hekken ­bedoeld zijn om de mensen tegen ons te beschermen, of omgekeerd. In Tjoemen is eind januari een besmetting vastgesteld bij een Chinees meisje. ­Iedereen die met haar in ­contact is ­geweest, is ook in quarantaine ­geplaatst. De mensen in Tjoemen zijn dus niet zo blij met onze komst.’

‘Hiervoor woonde ik drie maanden in het Hilton in Wuhan, dus dit is even wennen. Alles is hier erg oud, maar het personeel doet zijn best. Zij zijn hier ook opgesloten, zij logeren in een ander gebouw. Ze hebben een zware job, maar ze zijn heel vriendelijk.

‘Ik verveel me niet. Als je internet hebt, wat is dan het probleem? Ik heb normaal een drukke baan, dus ik vind het fijn om twee weken niets te hoeven doen, al doe ik dat liever op een strand. Ik lees boeken, kijk films, doe work-outs. In het dagelijkse leven ben je voortdurend gehaast, hier doe je alles traag. Daardoor gaat de dag snel voorbij.

‘Ik weet niet of ik thuisquarantaine zou willen. Er wonen mensen in mijn huis in Nederland. Zelfs als je op 2 meter afstand van elkaar blijft, raak je toch spullen aan en zo kun je het virus doorgeven. Ik zou hen niet in ­gevaar willen brengen. Als iemand door mijn toedoen sterft, zou ik daar niet mee kunnen leven.’