Fantasiewereld uit het revalidatiehuis

Met zijn fotocomposities trekt Marcel van Luit wereldwijd bekijks. Toen hij begon met zijn fantasievolle beelden was hij tijdelijk verlamd.

Isolement door een ziekte kan wonderlijk uitpakken. Zeven jaar geleden dacht Marcel van Luit, werkzaam in de zorg, dat hij een zomergriepje had; hij kreeg verlammingsverschijnselen en het bleek de auto-immuunziekte GBS (Guillain-Barre Syndrome). Hij kon niet meer lopen, zijn armen deden het niet meer. Na maanden behandeling in het ziekenhuis volgde een half jaar in een revalidatiecentrum. Zijn handen kon hij nog in beweging krijgen. Fotograferen en Photoshop brachten training voor zijn vingers en verzetten zijn gedachten. Zijn zoontje Otis was toen een half jaar, ze zagen elkaar alleen tijdens bezoekuren. Van Luit ging hem fotograferen en maakte droom- en fantasiebeelden voor hem.

Nu bereiken de werken van Van Luit een internationaal publiek. Galerieën ontdekten hem op Instagram. De afgelopen twee jaar waren er verkoopexposities in Parijs, Miami, Shanghai, Amsterdam, São Paulo. Hij zit bij een agentschap in New York voor commerciële opdrachten. Hij maakte tientallen werken in persoonlijke opdracht, ‘vaak met de kinderen van de opdrachtgevers erin’. Van zijn ziekte is hij geheel hersteld. Over het coronavirus maakt hij zich niet extra zorgen: ‘Ik voel me beter dan ooit.’ Hij werkt al vooral thuis.

Zijn leven heeft een wending genomen, ‘een geluk bij een ongeluk’, hij is nu een professioneel beeldend kunstenaar. Fotograaf noemt hij zich niet in de eerste plaats. Er viel in het revalidatiecentrum niet veel te fotograferen, alleen zijn zoontje. Hij gebruikt eigen foto’s, maar vooral veel fotografie van anderen, uit de databestanden van de grote fotobureaus, of van vrienden en medewerkers die modellen voor hem fotograferen. ‘Een vriend is natuurfotograaf, die stuurt me veel materiaal.’

Van hem komen de fantasiebeelden, de compositie, de bewerkingen, het tekenwerk in Photoshop, dat hij in het herstellingsoord onder de knie kreeg. Disney is een inspiratiebron. Van Luit was dol op Jungle Book en Jumanji, zegt hij, en dacht: ‘Hoe hebben ze dat gedaan? Ik had de tijd om het te leren, best ingewikkeld.’ Wat is gebleven: ‘Ik werk vanuit de belevingswereld van kinderen’, van Otis en zijn tweede zoon James en vanuit zijn eigen jeugdherinneringen. En dat betekent altijd ‘een combinatie van mens en dier’.

Hij werkt meer als een schilder; hij houdt van de Renaissance en het surrealisme van Salvador Dalí. ‘Photoshopwerk is vaak in van die blauwe tonen en strakke lijnen, ik zoek een schildereffect. Ik werk vaak in donkere tonen, breng schaduwen aan, zet het licht erin, heel veel handwerk met de tekenpen.’ Dali zou het vast leuk hebben gevonden: een Amerikaanse muurschildering van John Lennon (foto hierboven) als een maskertje voor het gezicht van een model.