FOTOSERIE VERLANGEN

‘Er zijn zo veel ongehoorde verhalen in deze tijd’

Een gevoelige tijd als deze roept bij velen een diepste verlangen op. De Belgische fotograaf Aurélie Geurts trok in december door Nederland om de hoop die hier leeft in beeld te vangen.

FOTOSERIE VERLANGEN

‘Er zijn zo veel ongehoorde verhalen in deze tijd’

Een gevoelige tijd als deze roept bij velen een diepste verlangen op. De Belgische fotograaf Aurélie Geurts trok in december door Nederland om de hoop die hier leeft in beeld te vangen.

Wim van Vollenhoven (99), Amsterdam‘Voor de lockdown fietste ik vijf dagen in de week naar verpleeghuizen om mensen op te vrolijken’

‘Pianospelen is mijn passie. Voor de lockdown fietste ik vijf dagen in de week naar verpleeghuizen en buurthuizen in Amsterdam om de mensen op te vrolijken met mijn pianospel. Van klassiek tot Amsterdamse volksliedjes. Begin maart kon dat van de ene op de andere dag niet meer. Mijn dochter vroeg of ik bij haar kwam logeren. Ze heeft een tuin en serveerde elke ochtend ontbijt op mijn slaapkamer: ‘Goodmorning sir, roomservice’, zei ze dan. Het was mooi weer, dus we konden mooie fietstochten maken. Ik voelde mij bevoorrecht, maar na zes weken verlangde ik weer naar mijn eigen flat en mijn piano en keerde huiswaarts.

Sindsdien ben ik veel thuis. Ik sta nog steeds elke dag om half 7 op, musiceer en schrijf bladmuziek, kleur veel en maak puzzels. Verveling ken ik niet. In de bibliotheek volg ik cursussen filosofie en poëzie voor 80-plussers, als enige man. Ik vraag mij vaak af hoe het met al die mensen in de verpleeghuizen is. Sommigen zullen er niet meer zijn. We leven in een woelige tijd, maar in het voorjaar zal het wel voorbij zijn. Ik ga ervan uit dat ik dan weer op pad ga, mijn bladmuziek en stoelverhoger in de fietstas.’

Houda Nabih (21), Den Haag‘Het besef vervaagt dat er mensen om je heen zijn die naar je willen luisteren’

‘Ik studeer International relations and organisations aan de campus in Den Haag van de Universiteit Leiden. Omdat ik ben opgegroeid in Frankrijk, hoor ik bij de groep internationale studenten. Medestudenten zie ik alleen via Zoom. Vanachter een laptop heb je minder de neiging mee te doen. Vaak staren we stilletjes naar ons scherm. Juist bij een internationale studie zijn meerdere perspectieven belangrijk. De westerse blik domineert in de colleges. Als het gaat over zogenaamde ontwikkelingslanden blijft de impact van de kolonisatie vaak ongenoemd. De digitale grens maakt het moeilijker dat bij docenten aan te kaarten.

Ik mis het spontaan nieuwe mensen leren kennen op de uni, ervaringen delen. Je voelt je daardoor alleen en raakt verstrikt in je gedachten. Niet delen betekent ook minder kennis opdoen van andermans ervaringen. Het besef vervaagt dat er mensen om je heen zijn die naar je willen luisteren en zelf ook behoefte hebben aan een gesprek. Geregeld nodig ik een vriendin uit voor thee. Met één had ik een gesprek tot diep in de nacht, acht uur lang. Zonder corona was dat misschien niet gebeurd. Er zijn zo veel ongehoorde verhalen in deze tijd.’

DJ ‘Mc Ambush’ (47), Amsterdam‘Het wordt een groot feest als ik straks weer duizenden mensen in extase mag brengen’

‘De eerste drie maanden zat ik alleen maar op de bank voor de tv, speelde ik playstation en keek ik nieuws. Vaak bleef ik tot een uur of zes, zeven in de ochtend op. Ik kom uit Amerika, volgde de Black Lives Matter-protesten en zag in de nacht mijn thuisland branden. Na drie maanden op de bank besefte ik dat er voorlopig geen eind aan zou komen. Entertainers en kunstenaars zijn de laatsten die weer aan het werk kunnen. Het is mijn taak als kunstenaar me te vernieuwen en me aan te passen, mijn kunsten te verfijnen. Ik wilde altijd schrijven, maar door mijn razend drukke schema kwam het er nooit van.

Vanaf eind mei legde ik me radicaal toe op het schrijven. Ik begon om twaaf uur ’s middags tot zeker tien uur ’s avonds. Zes maanden lang. Ik reflecteer op mijn reis als zwarte man uit Amerika door Europa, en het racisme waarmee ik te maken kreeg. Ik koester de wijze lessen van de lockdown. Ik zat thuis zonder vrouw, zonder kinderen, zonder huisdier. Ik heb het verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid leren kennen, en geleerd dat alleen zijn niet per se eenzaam is. Het wordt een groot feest als ik straks weer duizenden mensen in extase mag brengen. Die magie heb ik gemist.’

Marjorie van Beekum (63), Spierdijk‘Het overbrengen van mijn enthousiasme over kunst en cultuur maakte mij blij’

‘Voor de eerste lockdown was ik zelden thuis. Ik was veel in Italië, waar ik als kunsthistorica en Italofiel culturele groepsreizen begeleid. En anders ging ik ’s ochtends vroeg de deur uit voor rondleidingen in het Stedelijk Museum in Alkmaar en het Rijksmuseum in Amsterdam. Op 6 maart viel al mijn werk weg. Het was alsof mijn handen waren afgehakt. In huis kwamen de muren op mij af. Reizen en mijn enthousiasme over kunst en cultuur overbrengen, maken mij blij, geven energie en inspiratie. Negen maanden zonder mijn lievelingsland is leven zonder de Italiaanse cultuur, het heerlijke eten, de warmte van de mensen, de zon en het fraaie licht; het zijn de vitaminen waarop ik de perioden in Nederland draai.

Om de leegte op te vullen, ben ik gaan hardlopen, vakliteratuur lezen, wandelen en vrijwilligerswerk in een schakelklas gaan doen. In de zomermaanden tot de tweede lockdown kon ik gelukkig weer kleine groepjes bezoekers in de musea in Alkmaar en Amsterdam rondleiden. Ruim negen maanden zonder Italië voelt als een groot gemis. Al jaren ben ik daar ook in december te vinden. Met Kerst en het opgelegde familiebezoek heb ik niets. Dan lig ik liever onder een palmboom.’

Nita Macnack-Donk (94), Wageningen‘Vaccineren, daar ga ik niet aan beginnen, daar ben ik veel te oud voor’

‘Ik heb al twee maanden geen stap op straat gezet. En toch mis ik niets. Ik ben zo oud, theaters, concerten, musea of etentjes bezocht ik al niet meer. Twee keer per dag krijg ik hulp, voor mijn kousen, dus ik zie wel mensen. En ik zie ze op televisie. Maar mijn kinderen bezoeken me minder, en mijn kleinkinderen komen niet meer langs. Dat vind ik niet erg, die kruipen anders maar over me heen. Bovendien: ze komen minder, maar daar staat tegenover dat ze me elke dag bellen, en ik heb een grote familie dus ik maak genoeg praatjes. Als mijn kinderen komen, spreek ik het liefst met ze over God, en over de Bijbel. Ik herlees het boek veel, en kijk kerkdiensten op tv. Ik houd ervan dagelijks met jonge mensen te spreken, maar ik houd niet van oudjes: die klagen altijd over van alles.

Zelf mis ik niks van mijn leven voor de lockdown, ik red me wel. Ik voel me ook niet alleen: ik ben al 54 jaar weduwe, en heb nooit een andere man gewild. Mannen willen van alles, dat is gedoe. God houdt me gezelschap, hij is altijd bij me, ook nu. Dat voel ik. Iedere avond luister ik van tien tot twaalf naar de christelijke radio. Ik kom zo de nachten wel door, ik ga het nog lang uithouden.’

Simone Tonnaer (23), Arnhem‘Geregeld ging ik naar tangosalons, waar ik danste tot ik blaren onder mijn voeten had.’

Van september tot februari wilde ik in Madrid studeren. Ik was al aangenomen en voorbereid, maar door corona ging er een streep doorheen. Ook was ik van plan de komende jaren in het buitenland te gaan wonen. Nu twijfel ik of ik aan dat ideaal vast kan blijven houden. Wonen en werken in het buitenland gaat waarschijnlijk lastiger worden. Ik heb geleerd dat het leven anders kan lopen. Plannen zijn mooi, maar je moet er flexibel mee omgaan. Ik heb mijn roze bril af moeten zetten.

Voordat de coronacrisis begon, liep ik stage in Leusden. Vanuit Arnhem was ik dagelijks drie uur onderweg. In het begin van de lockdown was de tijdswinst welkom, maar al snel miste ik de dynamiek van kantoor. Door samenwerkingen te observeren leerde ik ontzettend veel en vanuit huis krijg je daar minder van mee. In juni organiseerden mijn collega’s een mooie afsluiting op kantoor, maar vanwege de maatregelen heb ik niet van iedereen persoonlijk afscheid kunnen nemen.

Vooral het afspreken met vrienden, sporten en Argentijnse tango mis ik. Regelmatig ging ik naar tangosalon Flor de Fango in Arnhem, waar ik danste tot ik blaren onder mijn voeten had. Tango is intiem: je maakt contact met mensen die je nog niet kende. Toen de sportscholen sloten, sportte ik iedere woensdagochtend samen met een vriendin via videobellen. Om en om creëerden we work-outs voor elkaar. Ik ben dankbaar dat mijn familie gezond is en dat ik geen financiële zorgen heb. Bovendien kan ik me focussen op mijn scriptie, en heb ik muzieknoten leren lezen. Zo bezien biedt de periode ook voordelen.’

Over de fotograaf

Ze komt voort uit de grootse, Belgische traditie van de portretfotografie. Fotograaf Aurélie Geurts (Diest, 1992) durft dicht bij mensen te komen, om zich zo, zoals ze zelf zegt, ‘te laten onderdompelen in hun leefwereld’. Geurts werkt al sinds 2016 voor de Volkskrant, maar is ook graag gezien bij De Morgen. Door het Fotomuseum Antwerpen is ze geselecteerd om een documentaire-opdracht te maken over de huidige, precaire covidperiode.

Dit verhaal maakt deel uit van de fotospecial 2020: Een nieuwe wereld. Daarvoor reisden vier fotografen door Nigeria, Brazilië en Nederland om vast te leggen wat het coronavirus met ons heeft gedaan. Kijk hier verder.

Volg ons