Eiland in coronatijd: Schiermonnikoog

Schiermonnikoog bleef gevrijwaard van covid-19-besmettingen. Maar het waddeneiland moest ook zijn gasten missen. Volkskrant-fotograaf Harry Cock legde het coronaloze eiland vast.

De wal, dat zijn de anderen. Het eiland kan niet zonder vasteland. Maar het virus mocht er blijven.

Schiermonnikoog bleef een witte vlek op de kaart van epidemiologen. Houden zo. De lucht van desinfectiemiddel en het gangpadongemak in de salon van veerboot de Rottum. Aan dek maant de omroepstem tot afstand.

Maar als de loopplank neergaat, is het lonken van de pier sterker dan onze manieren. Ze komen stilaan weer, de toeristen. De mannen van Soepboer kunnen het weten. Hun fietsen dienen. Net als de dertien tafels op het terras van Hotel-Pension Van der Werff, op gepaste afstand van elkaar en de drinkbak voor de hond. Decorstukken wachtend op figuranten.

Alleen de dood verstoort het eiland in de tijd. Zie je de vlaggen halfstok, hoe de oude reddingsboot door het dorp wordt getrokken? Clive Hellinga wordt naar zijn graf gebracht. Net geen vijftig jaar lid van de Pinkstercommissie.

Wat niet vertrekt, blijft. De kievitsjongen langs het schelpenpad naar de Kobbeduinen. Die berk langs de Kooiweg: alsof hij hier altijd heeft gestaan. Het schuim als de baard van de kustlijn. De golven door kinderogen als altijd voor het eerst. Het strand een hondervijftigmetersamenleving.

Daarom, zoals Willem van Toorn dichtte, weigert een eiland een brug. Daarom moet de vaargeul open blijven.