Hoe de lockdown ingreep bij mensen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders

Bij een zorginstelling in het Vlaamse Diest zag fotograaf Aurélie Geurts hoe de lockdown ingreep bij mensen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders.

Op het hoogtepunt van de lockdown wilde fotograaf Aurélie Geurts graag meer doen dan dagelijks applaudisseren voor de zorgmedewerkers; ze wilde hun een ode brengen, omdat zo duidelijk was geworden hoe belangrijk het werk in de zorg is. Omdat zorgmedewerkers de medemens boven hun eigen ik stelden.

Geurts zag dat in haar eigen omgeving, een goede vriend werkt in de gehandicaptenzorg. Ze kreeg zodoende toestemming om de bewoners en begeleiders van zorginstelling Martine van Camp in het Vlaamse Diest te volgen. De organisatie begeleidt mensen met een verstandelijke beperking, die het opeens moesten stellen zonder het vertrouwde bezoek, en zonder de gezamenlijke dagbesteding.

Eén keer per dag werd er gewandeld en al snel, zegt Geurts, werd die dagelijkse wandeling – één bewoner met één begeleider – het hoogtepunt van de dag. Juist door de beperking ervan, werd dit moment extra waardevol, zag Geurts, ‘de voldoening die het de bewoners en begeleiders bracht, was juist daarom zo groot’.

Het was de mooie kant van de lockdown, zegt Geurts, dat we terugkeerden naar de essentie. Dat op momenten dat de tijd even stilstaat, we weer kunnen genieten van een simpele wandeling. ‘Dat moeten we maar onthouden, als we terugkeren naar de drukte van ons gewone leven.’