De schoonheid van het imperfecte lichaam

Na een motorongeluk, ziekte of oorlogsgeweld moesten zij een arm, been of schouder missen. Fotografe Manon Ouimet zet de schijnwerper op de beschadiging.

Ongemakkelijk misschien om naar te kijken, deze lichamen. Maar de Britse fotografe Manon Ouimet (29) wil juist dat we kijken. Door haar modellen op hun mooist aan de buitenwereld te laten zien, de lens gericht op hun kwetsuur, plaatst ze vraagtekens bij clichématige aannames van fysieke schoonheid. Ze hoopt op compassie met degenen die door ziekte, een ongeval of geweld een ledemaat hebben verloren of een huidtransplantatie moesten ondergaan.

Portret van Damian.

  • Portret van Tara.

  • Portret van Dan.

Studie van Rebecca.

Ik zou liegen, zegt de fotografe, als ik zou beweren dat de beelden niet ook confronterend zijn voor de geportretteerden zelf. Ze hebben niet eerder zo naar zichzelf durven of kunnen kijken als wij nu doen.

Rebecca, de vrouw met de prachtige volle billen, moest veel schaamte overwinnen eer ze zich voor de camera ontkleedde en van haar prothese ontdeed. Voor de fotosessie was haar echtgenoot de enige die haar halve been had gezien. Rebecca moest 25 jaar geleden, op haar vijftiende, door een aandoening afscheid nemen van haar linker onderbeen.

  • Portret van Andrew.

  • Portret van Nora en Theresa

De vrouw met de brandwonden was bij het zien van haar portret verrast door het patroon van de huistransplantatie op haar rug. Eigenlijk best mooi, zei ze tegen de fotografe. Ze ziet er de vorm van een hart in, op de plaats waar die hoort. Van de drie veteranen verloren er twee buiten diensttijd ledematen door een motorongeluk. Zoals Dan (met baard), die ook zijn rechterschouder moet missen. De chirurg van ex-militair Andrew hield bij de snijlijn rekening met het patroon van zijn tatoeages.

Ouimet heeft haar project Altered (veranderd) gedoopt. Ze wil er nooit mee stoppen. Iedereen met een ongewild veranderd lichaam is welkom in haar studio in Londen. ‘Ik hoop hen zo te helpen hun gemis te aanvaarden. En bij te dragen aan de acceptatie van de buitenwereld.’