Betonnen eilanden

Niemand wil er wonen, zegt fotograaf Hashem Shakeri over de satellietsteden in Iran die hij vol in het licht zette. Door de crisis groeien ze toch.

Het zijn een soort betonnen ­eilanden in de woestijn – grote grijze blokken die uit het witte zand omhoogsteken en reiken naar een witte hemel. Niemand wil wonen in deze Iraanse satellietsteden, vertelt fotograaf Hashem Shakeri, maar mensen worden er door geldgebrek naartoe gedreven.

Iran telt ruim 81 miljoen inwoners en de overvolle hoofdstad Teheran kan niet iedereen huisvesten die er zou willen wonen. Dat is alleen maar erger geworden sinds de Amerikaanse sancties tegen Iran en de waardeval van de Iraanse munt. De huizen in Teheran, altijd al gruwelijk duur, zijn nu echt onbetaalbaar.


Dus trekken gezinnen nu toch naar de satellietsteden. Deze steden, Pardis, Parand en Hashtgerd, werden ruim tien jaar geleden aan de uiterste randen van de metropool gebouwd, en waren bedoeld als paradijs voor arbeiders met lage inkomens en mensen uit de middenklasse. Ze kwamen nooit goed uit de verf. De riolering deugt niet, er is niet genoeg water en de elektriciteit hapert. De inwoners stroomden maar mondjesmaat toe.

In 2016 begon Shakeri, die zelf in Teheran woont, de steden te fotograferen. ‘Wanneer ik dacht aan de mensen die hier moesten gaan wonen, kon ik bijna niet ademhalen. Door de foto’s in het volle daglicht te maken en te overbelichten, hoopte ik de vervreemding, de isolatie en verwarring vast te leggen.’


In Parand is de bevolking de afgelopen zes maanden verdubbeld naar 200 duizend. Maar zaken als onderwijs of gezondheidszorg zijn berekend op een kleine tienduizend.
In de steden is geen werk, en dus moeten de inwoners elke ochtend vroeg hun bed uit om twee tot drie uur te reizen naar Teheran, en komen ze pas laat weer terug. ‘Bijna iedereen die hier woont, heeft eerder iets verloren’, zegt Shakeri.