FOTOSERIE ARCTIC HEROES

Arctic Heroes toont een bedreigde band tussen mens en dier

Ze kunnen niet zonder elkaar, de Inuit en de Groenlandse hond. Fotograaf Ragnar Axelsson legt al decennialang de speciale band tussen mens en dier vast. Maar voor hoelang nog?

Voor wie de ongerepte natuur liefheeft, en de band tussen mens en dier, is het moeilijk om geen warmte te voelen bij de foto’s van Arctic Heroes. Ragnar Axelsson, een IJslandse fotograaf die al ruim veertig jaar in Groenland werkt, legt in 131 zwart-wit beelden vast hoe de bedreigde Groenlandse hond onmisbaar is in het leven van de jagende Inuit.

De beelden tonen de honden aan het werk, rennend voor de slee van de jager over eindeloze witte vlakten. Slapend, op het ijs, bedekt door een dikke laag sneeuw, volstrekt niet gehinderd door de poolstorm die om hen heen raast. Spelend, rustend, vechtend tegen nachtelijke rukwinden die sneeuw en ijs horizontaal over de vlakten doen razen en aan de honden trekken, hun poten gespannen en hun haren overeind.

Al decennialang trekt Axelsson naar het poolgebied, op zoek naar verhalen over de jagers en hun honden. In het boek beschrijft hij de jacht op een ijsbeer, de achtervolging van een walrus bij -49 graden Celsius, de jager die door hond Takku Takkuk uit een wak werd getrokken, en hoe de honden hun eigenaren telkens weer levend thuisbrengen als een sneeuwstorm hen dreigt te overmeesteren.

‘De Inuit zouden niet bestaan zonder de Groenlandse hond’, zegt een oudere vrouw. ‘Hij houdt ons al vierduizend jaar in leven.’

De beelden tonen hoe innig de levens van de Inuit verstrengeld zijn met die van hun honden, en hoe cruciaal deze band is voor het overleven van beiden. Wat ze niet laten zien, is hoe dat overleven bedreigd wordt: door de smeltende ijskappen, de opwarming van de aarde en het onvermogen of de onwil van de almaar verder oprukkende mensheid om daar iets aan te doen.

Zo bezien is Axelssons werk geen viering van de band tussen mens en dier, maar een kritiek daarop.

Volg ons