Vrouwen ontvluchten besnijdenis

Elke kerstvakantie is het raak en start de jacht op de Kuria-meisjes aan de grens van Kenia en Tanzania om ze te laten besnijden en te kunnen uithuwelijken. Fotografe Lieve Blancquaert bezocht de vrouwen in een vluchthuis en fotografeerde voor- en tegenstanders van dit eeuwenoude ritueel.

Margaret Chacha (18)

‘Dit huis betekent alles voor mij. Het geeft mij de moed om mijn dromen na te jagen. Ik zit nu op de universiteit in mijn tweede jaar. Ik adviseer ook andere jonge meisjes om te vluchten voor de ceremonie. Men snijdt een klein stukje van ons lichaam weg, maar de impact is enorm. Het eindigt in een gedwongen huwelijk en dan houdt scholing op. Ze willen dat we trouw en braaf zijn. Soms vraag ik me af wie ooit op dit idiote idee kwam.'

Elizabeth (95)

‘Het is een zieke traditie die moet stoppen. Bij mij gebeurde het lang geleden. We hadden alleen botte zelfgemaakte messen, nu gebruiken ze scheermesjes. Ik moest naar huis worden gedragen zoveel bloed had ik verloren. Enkele van mijn vriendinnen stierven. Een jaar later huwde ik een onbekende man. Al mijn kinderen hebben deze lijdensweg ondergaan. De druk van de gemeenschap was te groot om er aan te ontsnappen.'

Anna (45)

‘Alleen besneden vrouwen verdienen respect. Dat kleine stukje wegsnijden zorgt ervoor dat vrouwen niet rondscharellen en meer genieten van hun eigen man. Mijn vader kreeg 34 koeien voor mij. Het was een prachtige ceremonie. Het is een schande dat vrouwen zich verbergen voor deze traditie.’

Evelyne Gati (10)

‘Het is de eerste keer dat ik in het vluchthuis ben. Ik kwam samen met mijn beste vriendin Betsheba. Mijn mama heeft me gebracht zonder echt te vertellen waarom, maar ik weet het wel. Wij weten het allemaal. Het is heel gevaarlijk die weken en daarom verstoppen we ons. Mijn mama spreekt er nooit over en ik heb geen idee of zij is besneden. Ik denk dat mijn mama mij wil redden.'

Ann Bageni (14)

'Mijn vriendinnen en ik discussiëren veel met elkaar over onze toekomst. Ik will andere meisjes leren over vaginale verminking in onze cultuur en hoe ze eraan kunnen ontsnappen. Het is belangrijk dat we de consequenties van zo’n ingreep kennen.’

Irene Gisisi (15)

‘Een danseres worden dat zou fantastisch zijn. Ik dans overal. Thuis, onderweg en op school. Ik probeer te begrijpen waarom wij, de meisjes, zo'n ritueel moeten ondergaan maar het is moeilijk. Het is zo'n grote vernedering en verminking van onze lichamen.'

Sabina (45)

'We waren met heel veel meisjes. Iedereen moest op de grond gaan zitten met de benen open. Ze trokken onze onderbroeken uit en met geweld hebben de oudere vrouwen ons besneden. Sommigen vochten voor hun leven maar ik zag dat het niet hielp. Ik ben braaf gebleven en daardoor was het snel voorbij. Ik moest het wel ondergaan. Ik was maar dertien jaar. Wat kon ik doen? Mijn kleinkinderen zullen niet meer besneden worden. Hier stopt het. Nu.’

Mercy Mogesi (13)

‘Ik zou het liefst de hele dag zingen. Dan voel ik mij zo gelukkig. Zonder steun van buitenaf was ik waarschijnlijk al besneden en wie weet al bijna gehuwd. Ik wil heel graag studeren.’