Op De Klompenhoeve: terug naar de basis van het leven

Bij zorgboerderij De Klompenhoeve zag fotograaf Aurélie Geurts onder een Hollandse wolkenlucht de zegeningen van rust en traagheid. Ze trof er uiteenlopende ­karakters aan, onderling verbonden in hun verlangen naar een langzamer leven.

Wat mensen nog weleens vergeten, zegt fotograaf Aurélie Geurts, is dat haast niet het hoogste goed is. Dat niet alles snel, snel, snel hoeft. Dat rust en traagheid, het ritme van de seizoenen, de wensen van de dieren om je heen ook leidend mogen zijn. Langsgaan op zorgboerderij De Klompenhoeve in Egmond aan den Hoef, tussen Alkmaar en de zee en onder de Noord-Hollandse wolkenluchten, was wat dat betreft een eye-opener. Daar gaat het leven terug naar de ­basis. De handen vuil, het hoofd leeg, de geiten melken om zes uur in de ochtend.

De Klompenhoeve is een plek waar mensen met een verstandelijke beperking werken, mensen wie de race om het bestaan even te veel is geworden, samen met vrijwilligers. Die een plek zoeken om te onthaasten, die tastbare resultaten willen van hun werk: kazen, geitenmelk, een maaltijd voor de rest van de werknemers. Overzichtelijke doelen, maar niet minder nuttig: de producten worden ook gewoon verkocht in de boerderijwinkel. Met je eigen handen iets creëren, dat geeft voldoening. ­Bovendien kan het mensen helpen om het leven weer op z’n pootjes terecht te laten komen, het betekenis te geven.

Ondanks alle verschillen tussen de mensen onderling – een vrijwilliger die de rust opzoekt, een cliënt met het syndroom van Down – werkt het wel, zegt Geurts. Een mengelmoes van ­karakters verbonden in hun verlangen naar een trager leven, en verbonden met de dieren die ze verzorgen. Dat hebben mensen gewoon nodig, is haar stellige overtuiging.