De foto’s van Marcel van den Bergh zijn nooit gewoon

Marcel van den Bergh fotografeert alleen de grote, belangrijke dingen van het leven. Niks mag onbeduidend zijn. Elke foto is een bewijs van het bestaan, legt de tijd vast, de foto’s van Marcel zijn vierdimensionaal. Zelfs het kleinste moet het grote vangen, anders is het geen foto.

Een straatbarbecue in Arnhem.

Daar denkt hij voortdurend aan, en als je langskomt voor koffie presenteert hij zijn nieuwe megaproject.

‘Voortuintjes. Wat denk je. Is dat wat?’

Voortuintjes?

‘Ja, voortuintjes. Vind je niks zeker.’

De voortuintjes van Marcel van den Bergh werden de belangrijkste voortuintjes ter wereld – ze stonden te stralen in de krant. Voortuintjes leggen de ziel bloot van de mens, dat had Marcel goed gezien. Hij vangt de mensen en hun zielen met een vlindernet: geruisloos. Je staat erbij te kijken en het is gebeurd.

Een religieuze, Joodse groep van ongeveer honderd volgelingen van 'seksrabbijn' Eliezer Berland, krijgt in mei 2015 toestemming om in recreatiepark BreeBronne te verblijven, nadat de groep al enkele maanden door Nederland zwerft.

28 jaar fotografeert Marcel van den Bergh voor de Volkskrant, winnaar dit jaar in de categorie Nieuws Nationaal - Serie, ‘maar fotograferen is geen wedstrijd’, zegt hij zelf. Het is ook geen werk. Fotograferen voor de krant is het leven van Marcel van den Bergh – hij is zelf een beetje zoals zijn foto’s, en andersom.

Mensen van Marokkaanse afkomst hebben in 2014 aangifte gedaan op het politiebureau tegen Geert Wilders.

Zijn Volvo heeft zes ton op de teller en een machtige subwoofer achterin: hij luistert meestal melancholieke rock. Dieselt honderdduizend kilometer per jaar door Nederland het nieuws tegemoet - ga er maar aan staan, het verdriet van Oss fotograferen, geruisloos, zonder je eigen verdriet toe te laten.

Bewoners van de kunstenaarskolonie KW37 nemen hun wekelijkse bad in een zelf-gelaste badkuip.

Marcel van den Bergh is zo’n fotograaf die je geheim wil houden. Tussen jou en zijn foto’s staat niemand anders. Die zijn ongeregisseerd de waarheid. Marcel legt het leven vast en altijd is er een verrassing.

Oude hoogovens in Essen worden gebruikt voor een ijsbaan.

Johan Cruijff, John van 't Schip en Marco van Basten op de golfbaan in Kaatsheuvel in 2004.

Ilse DeLange ontvangt een bierdouche in 2015, nadat ze de Popprijs gewonnen heeft met de Common Linnets.

Als er geen nieuws is maakt hij dat op eigen terrein. Zijn terrein is het Land van Maas en Waal, een vlakke streek die hij relief geeft met een foto van de zomerjeugd, waterskiënd achter een auto, van babyboomers op een camping, van een moeder na de bevalling, van boeren in hun veld. Het lijken toevalstreffers, ze zijn het niet; ze zijn het bewijst dat ‘de regio’ ertoe doet, dat nieuws niet alleen de dagelijkse stroom is waarvan we geloven dat het nieuws is. ‘Niets nieuws’, heet het fotoboek dat hij maakte.

Waterskiën in de vakantie van 2017.

Stuur hem liever niet naar Amsterdam – en terecht, daar is niks te beleven. Stuur hem liever niet op reis. We reisden samen de continenten af en elke avond, in Buenos Aires, in Chicago, op Haïti, in Rome, in Abidjan, in Kathmandu, sloot hij af met dezelfde wijsheid uit zijn streek:


‘Eiges eiges, geen goud zo goed.’


En dan graag zo snel mogelijk naar huis.

Militairen nemen op Vliegbasis Eindhoven afscheid van hun dierbaren voor hun vertrek naar Mali in 2014 waar ze deelnemen aan een VN-vredesmissie.

Op mijn verzoek maakte hij jaren geleden een familieportret, leuk voor opa en oma. We stelden ons semi-illegaal op in het park van het Kröller-Müller-museum, en Marcel maakte een leuke foto voor opa en oma. Pas later ontdekte ik op die foto het rood aangelopen hoofd van een boswachter, linksachter in de hoek. Daarop had Marcel dus zo lang gewacht: door zijn zoeker zag hij de boswachter komen op zijn fiets, en hij wachtte, en hij zag de boswachter afstappen en geërgerd kijken naar het gezelschap dat daar niet mocht zijn, en Marcel wachtte, en hij zag het hoofd van de boswachter rood worden, en Marcel drukte af.

 

Actie in Schinveld tegen bomenkap ten behoeve van de veiligheid van de piloten van Awacs die landen en opstijgen in het naburige Duitsland.

Marcels foto’s zijn nooit gewoon. Als je denkt dat een foto van Marcel gewoon is, moet je beter kijken.

Twee weken lang was Nederland in het gevecht tegen het water (1995).

Een rattenvanger ‘s ochtends in de velden (2001).