In Britse karaoke-pubs geldt: hoe onzuiverder, hoe beter

In de karaoke-pubs van Engeland geldt dat alleen wie zuiver zingt, uit de toon valt. Tot klachten leidt het evenwel nooit, merkte fotograaf en tekstschrijver Michiel Blijboom.

‘Angels’ van Robbie Williams is het ergst. Juist omdat het zo’n makkelijk nummer líjkt, met vijf pints of Foster’s (hij) of een liter Tesco-rosé (zij) achter de kiezen. Maar in bijna tien van de tien gevallen klinkt het resultaat als een luchtalarm tijdens de Blitz. Een verkeerd afgesteld luchtalarm, ook dat nog.

Tot klachten leidt het evenwel nooit, bij Coopers Town House in Liverpool of The Millstone in Manchester, om maar een paar no-nonsensepubs te noemen waar karaoke elke vrijdag, zaterdag en zondag op het menu staat. Het zijn van die ouderwetse watering holes, ongrijpbaar voor de tentakels van het monster dat gentrificatie heet.

Waar sinds het rookverbod van 2007 in veel gevallen een collectieve lichaamsgeur hangt die zó zwaar is dat je er tegenaan kunt leunen. Waar een innig samenspel van bier, urine en wc-papier op het herentoilet leidt tot grillige papier-mâchékunst.

Waar niets te eten is – wat goed is, omdat je er niet aan moet denken dát ze er iets te eten hebben. En waar de bezoekers helemaal niet vermaakt hoeven te worden, louter en alleen omdat ze zichzélf vermaken. Door simpelweg de microfoon te grijpen, hun scheur open te trekken en John Lennon door de mangel te halen of Whitney Houston te misbruiken.

Maar niemand die zich eraan stoort, als een goedbedoelde poging om Imagine of I Will Always Love You te vertolken dwars door eenieders ziel en trommelvliezen snijdt. Want in de karaoke-pubs van Engeland geldt dat alleen wie zuiver zingt, uit de toon valt.