Hiphop geeft een optater aan Down The Rabbit Hole

Popfestival Down The Rabbit Hole, we mogen DTRH zeggen, draait om sfeer, sfeer en nog eens sfeer. Als je het terrein oploopt rond recreatiegebied De Groene Heuvels nabij Ewijk, dan word je al direct een eerste konijnenhol ingelokt. Wie het festivalterreintje ‘Eden’ wil betreden, zal zich door een groen, met gras bedekt gat moeten wurmen. Als een hobbit op safari.

Overal vind je van die oergezellige plekken, eigenlijke kleine festivals binnen het festival. Rond het ‘Idyllische Veldje’ kun je je oude hoelahoephobby weer tot leven wekken. En in de broeierige ‘Steamer Club’ word je stoned zonder iets op te steken: leve de psychedelische muziek.

Recreatiegebied De Groene Heuvelen, in Beuningen. Foto Ben Houdijk

Niet op sfeer alleen

Toch kan een festival niet alleen op sfeer draaien. DTRH werd in 2014 in het leven geroepen als klein en iets alternatiever broertje van het grote Lowlands. Met veel opstomende indiebandjes, dj’s en welja, ook wat singer-songwriters naast de broodnodige headliners om de kar te trekken. Het festival houdt het wat betreft bezoekersaantallen bescheiden: op de uitverkochte editie van 2019 lopen zo’n 35 duizend man rond.

De eerste festivaldag komt wat schokkerig op gang. DTRH werd geplaagd door flink wat afzeggingen. Het zijn geen bands waarbij je vandaag de dag nog achterover slaat. Daarnaast passeren we een nogal keuvelend of zeg maar gerust gezapig Deus, en een ook kalm voortkabbelende soulvolle songwriter als Matt Corby. Logisch dat het festivalpubliek zich stort in de gezelligheid van al die knutselworkshops, de kampvuren en de geïmproviseerde watersporten in de recreatieplas.

Skepta op festival Down The Rabbit Hole

Beeld Daniel Cohen

Maar dan komt Skepta. De Britse grime-rapper laat zien dat een festival niet kan zonder een vlammende show, en met zijn duistere en onheilspellende tracks steekt hij de stekker in DTRH. Wat een verademing om eindelijk een grote, volle tent op en neer te zien gaan bij geweldige tracks als That’s Not Me en Praise the Lord. De beats zijn moordend strak en de vertolking van Skepta is al net zo indringend. Zijn teksten zijn bovendien woordelijk te verstaan, en zo neemt hij het publiek mee langs klassieke hiphop met kale drumcomputers, en emotionele, zelfs wat morbide nummers als No Security. ‘Ik zie veel goede energie’, merkt de rapper uit Tottenham op. Dat ziet hij goed. En DTRH had die optater nodig.

Grace Jones op DTRH

Beeld Daniel Cohen

Het lijkt op de kwaliteit op de podia ná Skepta ook omhoog schiet - misschien ook omdat je zelf ineens staat te stuiteren van enthousiasme. Grace Jones trekt een massapubliek naar de grootste podiumtent en geeft een turbulente show met fijn veel exorbitante verkleedpartijen. En de Britse rockband Editors geeft een verlekkerd emotionele show op het hoofdpodium, met een spetterende licht- en vuurwerkshow en een set ook al zo noodzakelijke meezingnummers. Daar kunnen we mee vooruit.

Optreden van de Editors