Down the Rabbit Hole mag een bokaal voor het geluid in ontvangst nemen

Je kunt het maar treffen, als festival. Down The Rabbit Hole (DTRH), het driedaagse popfestival dat vaak getypeerd wordt als kleine broer van Lowlands maar dat gezien de aankleding, aandacht voor sfeer en feestverhogende details toch torenhoge ambities heeft, boekte eind vorig jaar al Thom Yorke. Dat het zingende popwonder van Radiohead ruim een week voor zijn festivaloptreden ineens een verrassingsalbum zou uitbrengen, wist DTRH toen waarschijnlijk niet.

Anima, zo heet de derde soloplaat van Yorke, wordt wereldwijd onthaald als zijn mooiste solowerk en een van de beste popplaten van het jaar. Ja, dan heb je als festival dus een lekkere boeking gedaan. Zaterdagavond tegen half 11 stroomt het publiek vanaf de Groene Heuvels - zo heet het recreatieterrein bij Ewijk - richting tentpodium Teddy Widder. Daar past natuurlijk geen kip meer bij, maar dat geeft niet: rond de tent is volop plek voor nog een paar duizend man, en grote beeldschermen buiten de tent bieden een prima zicht op het podium.

Zijn show begint vervreemdend, met naargeestig schurende geluiden én benevelende beelden op de projectieschermen. Alsof Yorke wil dat het publiek bij hem ook echt een nieuwe start maakt, en de muziek van de voorgaande dagen uit de oren laat vloeien. De nummers van Anima zijn daarna peilloos melancholiek en mistroostig. De klaaglijke melodieën en vooral de bijna kerkelijke stem van Yorke krijgen door de steeds zwaarder bulderende elektronica en het plukkerige spel op de elektrische bas van Yorke meer en meer geldingsdrang. Nummers als Not the News en vooral Twist zijn vluchtig en zweverig, maar krijgen steeds meer voeten in de aarde door de golvende bassen en bassdrums.

Met zijn gepijnigde voordracht, gekoppeld aan woeste elektronica en duistere dub, lijkt Yorke soms een kruising tussen Massive Attack en Nick Cave. Maar eigenlijk is Yorke onvergelijkbaar, en dat is zijn optreden op DTRH ook. Of je nu van zijn eigenaardige, in sommige ogen misschien wat overdreven theatrale muziek houdt of niet: Yorke doet iets met je. De ovatie aan het einde van zijn lange set spreekt boekdelen. We hebben hier iets bijzonders meegemaakt, en bovendien iets van hier en nu. Meestal zie je op een festival shows die je al eerder in een Ziggo Dome of een andere grote popclub hebt gezien, maar Yorke levert rond de Groene Heuvels een prachtige première af. En een van de sterkste, want diepgravendste festivalshows van de afgelopen jaren.

The Roots

Beeld Daniel Cohen

De zaterdag van DTRH is sowieso ijzersterk. Na een wat moeizame start op vrijdag slaat het festival zaterdagmiddag hard toe. Met een opzwepende en lekker gekke hiphopshow van Slowthai. Met feelgoodhiphop van The Roots, die zelfs in de stromende regen blijmoedig stemt. Met daarna een steengoede show van de New Yorkse band Vampire Weekend, die met knisperend frisse gitaarmuziek en het dansgevoel van Talking Heads het héle veld voor het hoofdpodium in beweging en aan het meezingen krijgt. Wat een voortreffelijke, haast ouderwets degelijke zanger is die Ezra Koenig toch.

Underworld

Beeld Daniel Cohen

Het geluid bij dit grootste podium mag echt een festivalgeluidsbokaal in ontvangst nemen: wat klinken de gitaren hier scherp, en de achtergrondvocalen bij bijvoorbeeld Vampire Weekend vol en warm. De scherpe, wat jengelende stem van zangeres LP op zondag gaat ook al door merg en been, net als de stampende en laagdrempelige dance van Underworld diep in zaterdagnacht en de heftige en meeslepende gitaarrock van Foals op zondagavond.

Mahalia

Beeld Daniel Cohen

Het aanbod topkwaliteitspop op zaterdag en zondag is overdadig, op de grote podia maar ook in kleinere tenten als de Fuzzy Lop. Hier loop je bijvoorbeeld tegen een opvallend leuke show van de Engelse zangeres Mahalia aan. Ze is pas 21, maar in haar catchy en dansbare r&b-songs klinkt ze als een zangeres die ervoor heeft doorgeleerd. Haar stem is vooral verhalend sterk en Mahalia neemt de zweterig volle tent mee op een trip door haar leven, ook in de praatjes voor en na haar nummers. Ze is grappig en onthutsend openhartig, en eigenlijk onvoorstelbaar volwassen.

Beeld: Ben Houdijk

Met een beetje fantasie zie je in haar de kracht van dit festival weerspiegeld. De helft van het publiek op DTRH is opvallend jong, de andere helft opmerkelijk gelouterd en zo te zien aan het gedebatteer boven blokkenschema's serieus op zoek naar goede pop. Je merkt op DTRH dat de programmeurs die twee kampen bijna in elke show samenbrengen, of het nu bij de ongrijpbare muziek van Thom Yorke, de toegankelijke feesttechno van Underworld of de urgente en zéér levenskrachtige hiphop van Skepta is. Er staat zaterdag en zondag niet één band op het programma die over de datum is, en eigenlijk ook geen act die te pril (of overdreven modieus) is om los te laten op een voornaam festival.

Hoe langer je rondloopt op DTRH 2019, hoe meer je beseft dat dit festival, in een overvol festivalland, ook bestaansrecht heeft. En eigenlijk niet meer gemist mag worden.

De moerasboot

Rond de Groene Heuvels van DTRH kun je verdwalen op festivalletjes binnen het festival: kleine, liederlijk vormgegeven terreintjes als Eden, Het Idyllische Veldje of het pastelkleurige Avant Garden waar veel verse Nederlandse hiphop wordt aangevoerd. De gevaarlijkste feesthotspot is de raderboot in het moeras genaamd The Swamp. In deze voodooclub, waar gezellig veel warme damp doorheen wordt geblazen, dreigen uit de modder gekropen en druipende moerasmonsters elke fris geklede festivalganger bij de keel te grijpen. Opwindend.

Afvalverwarring

Mooi natuurlijk dat ook op DTRH wordt geprobeerd wat afval gescheiden in te zamelen. Maar de vuilnisbakken op het terrein zijn wel erg verwarrend. Je kunt je bierbeker in vier verschillende gaten gooien, en nog wat kleinere afvoeropeningen voor trays, of voor papier, voor biobased voedsel of biobased verpakkingen, en voor overig afval. Waar moet die bierbeker in dan? Wie het weet mag het zeggen. En dus zie je festivalgangers in vertwijfeling voor de complexe afvalpuzzels staan. Het levert wel leuke discussies op, maar dat kan niet de bedoeling zijn. Overigens wordt veruit het meeste plastic zoals gebruikelijk op de grond gesmeten.

Leeuwinnen

DTRH had in de aanloop naar de zesde uitverkochte editie van 2019 nogal wat afzeggingen te verwerken. De ziekmelding van de band Beirut, die op het hoofdpodium zou spelen op de vroege zondagavond, kwam de organisatie niet heel verkeerd uit. Zondagavond, vanaf een uur of vijf? Wacht eens, dat is aftraptijd in Lyon! Voor Beirut werd dus geen invalband geregeld, maar een reusachtig beeldscherm. Leeuwinnen op de mainstage, zoals het hoort.