Deze foto’s laten zien waarom de Congolese gemeenschap in Brussel zo bijzonder is

Drie jaar lang fotografeerde Rebecca Fertinel op de familiebijeenkomsten van een vriendin uit de Congolese gemeenschap in België.

Of ze zin had om mee te gaan naar een feest van haar familie. Die uitnodiging van haar studievriendin Tracy Tansia Bibo bracht fotograaf Rebecca Fertinel in de wereld van de Congolese gemeenschap in en rond Brussel. En ze bleef maar meegaan, de afgelopen drie jaar: ‘De sfeer, de vibe, het gemeenschapsgevoel sprak me aan.’ Ze leerden elkaar kennen tijdens de studie politicologie; Rebecca stapte over naar fotografie en ze nam haar camera mee naar de bruiloften, begrafenissen en verjaardagen van Tracy’s familie.

Het was eerst niet de bedoeling, maar het werd het onderwerp voor haar afstudeerserie, die werd beloond met een prijs van Unseen Amsterdam en Sony Awards 2019. Op 3 mei begint een expositie in De Melkweg, in Amsterdam.

Wat maakte die sfeer bij Tracy’s familie toch zo bijzonder? Het was de Ubuntu-filosofie legde Tracy uit. Fertinel: ‘Iedereen zorgt voor elkaar’. Die traditionele verbondenheid miste ze in haar eigen leven.

De familieleden van Tracy gingen haar weldra herkennen op de samenkomsten: de vriendin met de camera. ‘Ik was niet de officiële fotograaf voor de bruiloften of begrafenissen, dus ik kon vrij fotograferen. Ik gaf iedereen wel de foto’s. Daar waren ze heel blij mee. Zo stuurden ze die naar familie die niet bij een begrafenis kon zijn.’

In het begin zocht ze de verloren momenten tussen officiële gebeurtenissen: wachtende gasten, ‘het jongetje die bij het huis van Tracy’s ouders in zijn nette pak een stukje gaat fietsen omdat hij zich verveelt’. Maar gaandeweg ging ze ‘steeds dichterbij fotograferen’.

In zwart-wit. ‘Ik vond dat kleur te veel afleidt. Je kijkt dan meer naar al die kleuren dan naar wat er gebeurt op de foto’s. Ik ga af op mijn gevoel, ik dacht meteen dat dit in zwart-wit moest. Het is tijdlozer, vind ik.’