De charme van oude honden

Niet zielig, eerder zelfbewust worden honden als ze op leeftijd raken. Dat trof fotograaf Olaf Kraak en hij bezocht ze voor een portret.

  • Biber, Buddie, Chimai, Fable en Scully, Makkertje, Twinkle, Hannus en Imogen

Tussen de portretten op de site van fotograaf Olaf Kraak - prinses Beatrix, Gordon, Famke Janssen – valt er een in het bijzonder op: die van zijn hond Bob. Nu komt hij met een fotoboek met alleen maar hondenportretten.


Kraak: ‘Ik heb altijd honden gehad en raakte gecharmeerd van oudere honden: die krijgen, net als oudere mensen, altijd iets innemends, net of ze zich door de jaren heen meer kunnen permitteren. Ik wilde dat al lang eens vastleggen, puur voor mijn eigen plezier.’ Hij plaatste een oproep op Facebook en de reacties stroomden binnen. ‘Ik heb heel Nederland rondgereden voor die honden, 36 bij elkaar. Heel leuk om bij mensen thuis te komen, we hadden meteen een gespreksonderwerp. De bazen waren later ook heel blij met de foto.’

Sierra

De dieren zelf waren vaak minder enthousiast. Kraak wilde ze los van hun omgeving portretteren, voor een papierrol als neutrale achtergrond, met twee lampen op hen gericht. ‘Zodat je kunt zien wat een oude hond is, zijn blik en uitstraling.’ Maar mensen laten zich mak dirigeren door een fotograaf, honden niet. ‘Die lopen gewoon weg als ze geen zin hebben.’ Dat had Kraak zich niet zo gerealiseerd ‘in mijn onschuld’. ‘Ze willen niet op die rol staan, vinden het licht raar. Negen van de tien gaan meteen liggen.’


Ook veelbetekenend in de camera kijken, doen ze niet op commando. Als hij mensen portretteert, is er meestal ‘een soort spanning met de fotograaf’, wat dan iets extra’s aan de foto geeft. Bij honden ook wel, maar anders: ‘Het is al heel wat als ze je een blik waardig gunnen. Soms werd ik compleet genegeerd, door de hazewindhonden. Die Ierse wolfshond heeft de houding van een filmster. Die hond vond het ook niks, maar toch was er even contact tussen ons en kijk: toch een mooie foto.’

  • Jilo, Lavan, Guusje, Liv, Lola, Nessie, Sluip en Spoomie.

‘Als honden ouder worden, verandert hun uitstraling: ze krijgen iets weemoedigs, worden kwetsbaarder en aandoenlijk. Zo’n Ouwe Dibbes; zo moest mijn serie wel gaan heten.’ Oudere honden doen nog wel hun best, zegt Kraak, maar gaan ook dingen doen die eigenlijk niet mogen: opeens op de bank liggen. Zijn eerste hond werd 18 jaar, was ‘zwaar dement en kon niet meer staan’. Maar zo’n zielige fotoserie wilde Kraak niet maken. ‘Gelukkig zijn sommigen nog best kwiek en pienter.’ Hij wilde waardige portretten, ‘geen leuke foto bij het uitlaten’. ‘Ergens is het toch kijken in de ziel van de hond’.


Bestaat er zoiets als de tragiek van de oudere hond? Kraak: ‘Dat het snel bekeken kan zijn. Dat merkte ik bij de bazen, iedereen is er een beetje bang voor.’ De helft van de honden op zijn foto’s is sinds de fotosessie overleden. Olaf Kraak krijgt nu alsmaar overlijdensberichten opgestuurd.

Fari