Schijnbergen in het laagland

'Berglandschappen' in Nederland

Nederlanders weten alles over de majesteitelijke macht van het water. We worstelden met de zee, we bevoeren de oceanen, we temden de rivieren. Bergen zijn niet minder groots maar die kennen we alleen uit de verte. We doorkruisen ze op weg naar zuidelijker oorden, we beklimmen ze op vakanties of voor de sport, ze blijven ons echter vreemd. Om die leemte op te vullen hebben we de Alpe d'Huez geannexeerd als 'Nederlandse berg'. Maar dat is armoede, surrogaat, bergen zitten niet in onze genen.

Beeld Harry Cock

We hebben buitenlandse schrijvers nodig om te verwoorden hoe de bergen met hun sneeuw de dalen verlichten, hoe het zwijgen van de bergen de harten van mensen met angst kan vervullen, hoe de schaduw van de steenadelaar geluidloos over de bergwanden glijdt.

Wel prikkelen bergen, zoals op de foto's hier, meteen onze fantasie. We bewonderen hun ongenaakbaarheid, we ervaren onze nietigheid, we associƫren ze met de ruige woestijnlandschappen waarin de drie wereldgodsdiensten van die ene almachtige en vreeswekkende God zijn ontstaan.

Beeld Harry Cock

Helaas is het gezichtsbedrog. De 'bergen' zijn grind- of puinhopen die we kunnen tegenkomen bij de aanleg van wegen, bij nieuwbouw, bij dijkverzwaringen. Volgens de fotograaf, Harry Cock, zijn het raadselachtige fenomenen. Dan weer begroeid met kamille, dan weer nestelen er zwaluwen in. Sommige bulten liggen er jaren onaangeroerd bij en dan zijn ze plotseling verdwenen. In het land van het eeuwig stromende water zijn de bergen niet, zoals elders, onvergankelijk.

Beeld Harry Cock
Beeld Harry Cock
Beeld Harry Cock
Beeld Harry Cock
Beeld Harry Cock
Beeld Harry Cock
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.